Vrijwilliger Laurens-Jan: 'Geluk zit in kleine dingen'

Sinds een paar maanden is Laurens-Jan Gerrits op dinsdagochtend vrijwilliger bij atelier Ut Glaashoes in Maastricht. “Ik kon vooraf niet bedenken hoe klein en onbeduidend mijn taken hier zijn, en hoe groot hun betekenis.”  

Laurens-Jan kijkt terug op een afwisselende loopbaan. Hij studeerde Facility Management en deed de Kunstacademie. “In de loop der jaren heb ik letterlijk van alles gedaan. Ik ben ooit begonnen in een bronsgieterij, werkte bij een staalbedrijf en reisde als ‘roadie’ met het orkest van André Rieu enkele jaren de wereld over. Werken bij André Rieu was erg leuk en uitdagend. Elke dag op een andere plek topkwaliteit leveren, met keiharde deadlines. Heel veel reizen en mooie dingen meemaken. Tegelijkertijd was het een hard leven. Toen mijn oudste dochter net was geboren, en ik meer tijd voor mijn gezin wilde, heb ik afscheid genomen.  

Iets betekenen voor een ander  
Zijn volgende baan was bij de Universiteit Maastricht, waar hij studenten ondersteunde bij hun aanmelding. “Hier ontdekte ik iets wat ik al die jaren daarvoor had gemist. Dat ik iets op het persoonlijke vlak kon betekenen voor mensen. Dat gaf me enorm veel voldoening. Er volgde nog diverse andere functies bij de universiteit. In mijn laatste baan miste ik juist dat menselijke aspect. Dat heeft me doen besluiten een andere richting in te slaan.” Een persoonlijk zware periode zette alles nog scherper neer. “Dan ga je over jezelf nadenken en ontdekken wat je echt wilt. Ik wil iets betekenen voor mensen. Het hoeft helemaal niet groot te zijn. Want ik merk dat geluk juist zit in kleine dingen: een glimlach, iemand met een vraag vooruit kunnen helpen, een zonnige dag.”  

Kennismaking met Radar  
Via zijn vriendin kwam Laurens-Jan in aanraking met Radar. “Zij vroeg me in te vallen voor een collega tijdens een NL Doet-activiteit. Die vond plaats bij Radar in Valkenburg. Mijn opdracht was om met de cliënten bloempotten te beschilderen. Van mensen met een verstandelijke beperking wist ik helemaal niets. De enige tip die ik meekrijg was: praat in korte zinnen. Het was een fantastische middag waarvan ik denk ik er net zoveel van heb genoten als de cliënten. Een tijdje later ben ik eens gaan googlen en ontdekte ik dat Ut Glaashoes nog vrijwilligers zocht. 

Leren leven in het moment  
Inmiddels is Laurens-Jan een vast gezicht op de dinsdagochtend. “Alles gaat heel relaxed. Om eerlijk te zeggen, doe ik niet zoveel. Ik ben er voor de cliënten, luister naar hun verhaal, help ze met kleine klusjes zoals koffiezetten, mokken tellen en klaarzetten, schorten voordoen of kwasten uitspoelen. Overigens leer ik ook van hen; ik weet nu bijvoorbeeld hoe ik een kerstbal van papier-maché moet maken! Mij valt op dat er veel wordt geknuffeld; dan pakt ineens iemand mij vast en dat laat ik dan maar gebeuren. Het is warm en gezellig, ik geniet ervan. Na een lastige periode met een scheiding, verhuizing en zoektocht naar een nieuwe baan is dit precies wat ik nodig heb. Het leert me relativeren en de wereld door de ogen van de cliënten zien. Dan zie je dat kleine dingen heel veel geluk kunnen geven en dat verdriet maar kort hoeft te duren. Wat ik zo mooi vind aan de kunstenaars bij Ut Glaashoes is dat hun wereld simpel is; ze leven in het moment, zijn open en puur. Geweldig."