Informele zorg: "De zorg voor Piet is heel fijn om te doen"

Roel Baars weet niet beter of zijn oudere broer Piet ging vroeger – rolstoel of niet – overal mee naar toe. Wandelen in het bos, op vakantie, Piet was erbij. “Zijn beperking was geen belemmering, we deden het gewoon met z’n allen. Plezier maken stond voorop. Zorgen voor elkaar is mij met de paplepel ingegoten.”  

Piet heeft zijn hele leven thuis gewoond. “Mijn moeder zorgde voor hem”, vertelt Roel. “Na het overlijden van onze vader, in 2012, werd het haar langzaam te veel. Samen met de huisarts hebben we besloten dat de situatie onhoudbaar werd en zijn we op zoek gegaan naar een passende woonvorm. Piet woont nu al jaren met veel plezier in woonvorm Caberg.” Roel en zijn vrouw Marijke komen wekelijks op bezoek. “Om Piet even te spreken en te kijken of alles goed gaat”, zegt Roel. “Wij proberen de zorg een beetje te ontlasten door met Piet naar afspraken bij de tandarts, huisarts, opticien of ziekenhuis te gaan. We doen zijn boodschappen - die Piet zelf telefonisch doorgeeft - en als er een keer niks te doen is, komen we gewoon voor de gezelligheid. Onze twee dochters en schoonzonen wippen ook regelmatig even binnen. Soms nemen we Piet mee voor een dagje uit. Dan huur ik een auto waar de rolstoel in past en gaan we bijvoorbeeld naar GaiaZoo. Daar genieten we allemaal van. De zorg voor Piet is absoluut geen verplichting maar heel fijn om te doen.”   

Informele zorg steeds belangrijker  
George Sijstermans, begeleider bij Radar, is blij met de hulp van Roel en zijn gezin. “Het is heel fijn als familieleden hun steentje bijdragen. Dat neemt ons veel werk uit handen en geeft meer ruimte om andere dingen te doen. En voor de bewoners is het prettig als het contact met de familie goed is. Ze horen er dan echt bij en dat geeft een gevoel van geborgenheid.” George constateert dat een omslag in denken noodzakelijk is. “De zorg door naasten – wij noemen dat de informele zorg – wordt steeds belangrijker. De werkdruk is hoog en het is steeds moeilijker om nieuwe medewerkers te vinden. Roosters zijn steeds lastiger rond te krijgen. In gesprekken met (nieuwe) bewoners en hun verwanten is informele zorg tegenwoordig altijd onderwerp van gesprek. Wat kan/wil de familie doen? Het is een kwestie van verwachtingenmanagement.” Toch valt de inzet van familieleden nog tegen, vindt George. “Slechts 7 van de 24 cliënten van woonvorm Caberg hebben familieleden of naasten die een steentje bijdragen in de zorg. Dat zouden er best meer mogen zijn.”  

Zoveel mogelijk helpen  
Piet zelf doet ook zijn best de zorg zoveel mogelijk te ontlasten. Breed lachend: “Er is altijd wel iets dat je kunt doen. Op het nieuws hoor ik steeds dat de mensen die in de zorg werken het zo druk hebben. Daarom help ik waar ik kan. Ik breng de post rond, speel voor portier en veeg de binnentuin zodat er geen bladeren op het pad liggen. Dan ziet het er netjes uit. Ik vind dat leuk om te doen, vooral in de herfst.”  

Clusterraad  
Behalve dat Roel en zijn gezin een steentje bijdragen in de zorg voor Piet, is Roel lid van de Clusterraad. “Ik vind medezeggenschap belangrijk. In de Clusterraad vertegenwoordigen we het belang van de cliënt. We hebben een controlerende functie en soms brengen we een advies uit. Vanuit de Clusterraad zit ik in de werkgroep Masterplan Huisvesting om mee te denken over het vastgoed van Radar. Daarin hebben we het bijvoorbeeld gehad over de woonvorm van de toekomst. Interessant om daar energie in te steken. Twee keer per jaar organiseert de clusterraad, samen met ambtelijk secretaris Marion Godding, de ‘Tour de Radar’. Dan bezoeken we woonvormen of dagbestedingen zodat we de organisatie steeds beter leren kennen en meer feeling krijgen voor de onderwerpen waarover we meedenken.” Roel vindt het werk in de Clusterraad boeiend en waardevol. “Onze rol is misschien niet zo groot, maar wel noodzakelijk.”