“Alleen maar soep maken is saai”

Op dinsdagochtend begint de kookles om tien uur. Maar Sunita Mooyman is er altijd eerder. Ze legt alles klaar in de keuken van Dagbesteding CYou Centrum in Heerlen. Snijplanken. Messen. Ingrediënten. Daarna trekt ze haar kokskleren aan. “Dan voelt het voor de cliënten echt als een les”, vertelt ze lachend. En om het compleet te maken hebben ze van Sunita allemaal een koksmuts gekregen, met hun naam erop. 

Van patissier naar vrijwilliger
Sunita is vrijwilliger bij Radar. Ze kwam er terecht via dagbestedingscoördinator Eri Dritty. Dat was in november 2024. Ze is patissier met een duidelijke wens: haar liefde voor koken en bakken delen. En tegelijk iets betekenen voor anderen. “En hoe kun je dat nu beter doen dan met eten bereiden. Want eten en gezelligheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.”

Kooklessen met afwisseling
Bij CYou Centrum Heerlen geeft ze kooklessen aan drie of vier personen tegelijk. “In de vacature stond alleen soep maken. Maar alleen soep is saai”, glimlacht ze. “Omdat ik van alles kan, maken we ook van alles. Foe yong hai, perentaart, couscous. Elke week iets anders.” Dat vraagt om creativiteit. Want de keuken is klein en het budget ook. “Ik reken recepten om. Kijk wat er nodig is. En ik neem veel spullen zelf mee, zoals bakvormen en spuitzakken. De keuken is niet echt ingericht op koken met groepen. Maar dat maakt het juist leuk en gezellig.”

Samen leren en proberen
De eerste les maakte ze courgettesoep. Om te kijken wat iedereen kon. Sunita gaf uitleg over snijden. Over handen wassen. Over veilig werken. “Ze waren nieuwsgierig en enthousiast. En zijn dat nog steeds.” Iedereen doet mee op zijn eigen niveau. De één snijdt. De ander roert. Iemand anders maakt de smaak af. Alles wat op tafel komt, hebben de cliënten zelf gemaakt. Ook de presentatie hoort erbij, daarom worden de borden netjes opgemaakt. “Dat leer ik hen ook.” Ze daagt hen uit. “Probeer het. Je kunt het. Ik stimuleer hen om te ontdekken dat ze meer kunnen dan ze denken. En als het lukt dan zijn ze trots.”

Het moet uitdagend zijn
Om twaalf uur lunchen ze samen: cliënten, medewerkers en Sunita. Buitenlandse gerechten doen het goed. “Die slaan echt in als een bom.” Favoriet is de bami kuah soep. Zij kookt met de seizoenen en luistert naar verzoekjes. “Ik wil iedereen culinair opvoeden”, vertelt ze lachend. “En het moet voor mij ook een uitdaging blijven.” De begeleiders merken dat de kooklessen doorwerken. De cliënten praten de rest van de week over hoe leuk de les was of hoe lekker het eten smaakte.

Diploma is een erkenning
Sunita maakt altijd foto’s van elke les. “Ik heb er zo’n 1.000. Leuk om terug te kijken.” In november deed ze daar iets bijzonders mee. Precies een jaar nadat ze begon, reikte ze koksdiploma’s uit. “Een diploma is erkenning. Daar hecht ik veel waarde aan. En dat wilde ik de cliënten ook laten ervaren.” Ze maakte van de diploma-uitreiking een feestje. Honderden foto’s kwamen voorbij op een beamer. Ze gaf ook een speech. Samen bakten ze taarten. En natuurlijk was daar ook weer die heerlijke bami kuah soep. “Het was echt een topdag.”

Vrijwilligers zijn onbetaalbaar
Waarom dit vrijwilligerswerk zo goed past? Dat weet Sunita precies. “Ik vind het belangrijk dat ik werk in een organisatie die mijn waarden en normen deelt. Die de mens echt ziet. En dat ze iedereen erkennen, waarderen, motiveren en inspireren.” Het vrijwilligerswerk betekent veel voor haar. Ze citeert graag een zin die haar raakt: Vrijwilligers worden niet betaald, niet omdat ze waardeloos zijn, maar omdat ze onbetaalbaar zijn. En zo is het precies.”