Roger zwaait af na 35 jaar bij Radar

Julian: Fijn dat u nog even tijd heeft voor een interview, een paar dagen voordat u met pensioen gaat. Kunt u zichzelf voorstellen?
Roger: Natuurlijk, en je mag gewoon je tegen mij zeggen.
Ik ben Roger Poolmans. Ik ben 66 jaar en ga met pensioen als ik 67 ben. Ik heb nog wat vrije dagen en die neem ik nu op.
Julian: Wat voor werk doet u bij Radar?
Roger: Ik heb bij Radar gewerkt op de afdelingen financiën, facilitair en nu bij vastgoed.
Vastgoed betekent dat ik me bezig houd met de gebouwen van Radar. Denk aan onderhoud, schilderwerk, nieuwe vloeren en het verzorgen van de tuinen.
Ook controleer ik facturen van bedrijven die voor ons hebben gewerkt.
Julian: Wat vond u leuk aan uw werk?
Roger: Ik vond het heel leuk dat ik met veel verschillende mensen te maken had. Ik ging vaak naar voorzieningen toe en zat niet alleen maar op kantoor.
De contacten met bewoners, medewerkers en mensen op dagbestedingen vond ik altijd erg fijn.

Julian: Was er ook iets dat u minder leuk vond?
Roger: Ja, soms gaan dingen niet goed en moet je opnieuw beginnen. Dat is niet altijd leuk.
Maar in elk werk zitten leuke én minder leuke taken. Dat hoort erbij.
Julian: Hoe bent u bij Radar terechtgekomen?
Roger: Ik heb vroeger geleerd om onderwijzer te worden, maar er was toen geen werk.
Daarom ben ik in de boekhouding gaan werken en later in de jeugdhulpverlening.
Daarna kwam ik bij de organisatie die later met een andere organisatie fuseerde tot Radar.
Ik werk hier nu al 35 jaar.
Julian: U heeft Radar dus zien veranderen?
Roger: Ja, heel veel. Het hoofdkantoor zat vroeger in een ander gebouw.
Verhuizingen regelen hoort ook bij ons werk: zorgen dat alles goed verloopt en dat er nieuw meubilair komt.
Na een aantal jaren moet meubilair vervangen worden. Als je door het gebouw loopt, zie je dat vanzelf.
Julian: Hoe lang werkt u precies bij Radar?
Roger: Vijfendertig jaar.

Julian: Heeft u ooit iets anders willen doen?
Roger: Nee, ik heb hier altijd met plezier gewerkt. Eerst bij financiën en later bij facilitair en vastgoed.
Julian: Wat wilt u gaan doen na uw pensioen?
Roger: Eerst even helemaal niets.
Ik wil genieten van het niet meer hoeven werken.
Als ik me ga vervelen, kijk ik wel of ik iets leuks kan gaan doen. Misschien bij Radar, misschien ergens anders.
Julian: Heeft u iets meegemaakt dat u nooit zult vergeten?
Roger: Ja, vooral leuke dingen.
Toen we hier in dit gebouw kwamen, vond ik het heel fijn dat er een keuken is waar cliënten en medewerkers samen werken.
Het is een gezellige plek waar mensen elkaar ontmoeten.
Ook vond ik het leuk toen het Cliëntenweb hier kwam. Onze afdeling moest schuiven op de maandag en woensdag voor het Cliëntenweb, maar dat hadden we er wel voor over. Zo leerde ik jou ook kennen.
Julian: Was het soms lastig dat dingen veranderden?
Roger: Ja, bijvoorbeeld toen we van kleine rustige kantoorruimtes naar grote open ruimtes gingen.
Daar moest ik aan wennen, want er is altijd wel geluid.
Maar je leert elkaar daardoor ook beter kennen. Het heeft voor- en nadelen.
Julian: Hoe kijkt u nu naar Radar?
Roger: Ik probeer de laatste tijd wat afstand te nemen van dingen die minder leuk zijn.
Ik wil op een fijne manier weggaan en met een goed gevoel terugkijken.
Ik heb hier altijd graag gewerkt.
Julian:Is er iets dat u nog wilt zeggen?
Roger: Ja. Het allerbelangrijkste is dat we bij Radar werken voor de cliënten.
Daarom vind ik het zo mooi dat jullie hier op het hoofdkantoor werken.
We zijn collega’s en we hebben elkaar nodig.
Samen zorgen we ervoor dat het goed gaat.
Julian: Dat is helemaal waar. We zijn allemaal mensen en iedereen verdient dezelfde kansen.
Dank u wel voor uw inzet en voor het fijne gesprek.
Roger: Jij bedankt voor het interview.