Receptie deel 2

Merle Smit

Angelique: Wie bent u?

Merle: Ik ben Merle Smit. En ik werk nu dik drie jaar voor Radar en ik ben begonnen in de coronatijd. En toen ben ik hier begonnen voor het leveren van beschermingsmiddelen, dus de mondkapjes, handschoenen, de zelftesten. En zo heeft zich dat eigenlijk uitgebreid.

Chantal: Wat voor werk doet u?

Merle: Ik werk ik nog steeds voor de facilitaire dienst en bij de receptie. Ik lever nog steeds beschermingsmiddelen, maar ook bijvoorbeeld Swash, de washandjes om cliënten te verzorgen. Maar ook medicijnpotjes,
overtrekschoentjes, allemaal dat soort dingen. Ik help Jolanda Ortmans met het uitleveren van medische hulpmiddelen. Ik heb net weer een rolstoel opgehaald, als ze die dan even voor een dagje uit nodig hebben. Thermometers, bloeddrukmeters, dat soort dingen. Het leveren en ophalen van bankpassen, rondbrengen van materialen voor ICT. Dus bijvoorbeeld inkt voor een printer. Maar ook het ophalen eventueel van spulletjes of rondbrengen van flyers op alle voorzieningen en daarnaast zit ik nog aan de receptie. Dus vervangen bij ziekte, verlof.  Afgelopen week had  Nick vakantie en dan zit ik daar ook. 

Angelique: Wat maakt uw werk leuk?

Merle: Ik heb heel afwisselend werk. Dat vind ik heel leuk. We hebben een leuk team, mannen van de technische dienst is een leuk team, bij de receptie, facilitair. Dus heel veel verschillende collega’s. En ik kom natuurlijk op alle locaties. Dat vind ik gewoon ook heel leuk.  Je ziet alles. En daarnaast is het heel dankbaar werk. Vind ik, ja!

Chantal: Wat wilt u graag nog leren in de toekomst voor uw werk of voor u zelf?

Merle:
Nou, dan ga ik heel eerlijk zijn! Ik vind het goed zo. Ik heb heel fijn werk, ik heb heel dankbaar werk. Enne, ja de afwisseling die is prima zo voor mij dus. Het is niet zo dat ik nog stapjes hogerop wil qua functie of zo. Nee ik heb het goed zo.

Angelique: Hoe ziet voor u uw werkdag er ongeveer uit?

Merle: Nou, die is geen dag hetzelfde. Dat is ook het leuke. Ik begin ’s morgens met het bekijken van mijn mail. Mijn tickets en Topdesk bekijk ik. Telefoontjes krijg ik. En afhankelijk daarvan plan ik mijn route in. De  loods met de voorraad, die ligt bij CMill in Heerlen. Vaak ga ik daar begin van de ochtend naar toe om mijn spullen op te halen. En afhankelijk daarvan rijd ik mijn route. Maar krijg ik een telefoontje voor bijv. ‘O, hier heerst het norovirus (ik noem maar wat), dat buikdarmvirus’, dan moet ik daar de spulletjes naar toe brengen met spoed. En dan hou ik ook in de gaten of ik nog moet bijbrengen. Dan hoeven de mannen niet in het weekend nog spullen te gaan brengen. Dus geen werkdag ziet er hetzelfde uit. Dat vind ik ook het leuke. 

Angelique: Heeft u iets bijzonders meegemaakt tijdens uw werk?

Merle: Wat mijn dag altijd goed maakt, is een high five of een smile van de cliënten. Niet iets heel bijzonders, maar dat maakt mijn werkdag heel goed. 

Chantal: Waarom hebt u voor deze functie gesolliciteerd? 

Merle: Ik ben in de coronatijd begonnen voor de beschermingsmiddelen en dat heeft zich uitgebreid. Zo ben ik er eigenlijk ingerold. 

Angelique: Wat doe je graag in je vrije tijd? 

Merle: Ik heb een man en een gezin met drie volwassen kinderen. Die komen in het weekend graag naar huis. Lekker koken, lekker eten. En daarnaast is mijn hobby waterpolo en ik train vier keer in de week. We sporten veel samen, met mijn man en de oudste, mijn dochter. In de weekenden gaan we altijd naar de voetbalwedstrijden van de jongens. Die voetballen allebei. 

Chantal: Vier keer in de week trainen en werken erbij. 

Merle: Ja dat is plannen met eten en vooruit koken. Je kunt niet zeggen ik ga om negen uur. Om zeven uur moet je erin liggen. Dat houdt je ook fit en dat heb ik ook wel nodig met mijn werk. Ik ben toch wel fysiek bezig met tillen en zo. 

Chantal: Waar zie je jezelf over 5 of 10 jaar.

Merle: Dan hoop ik nog bij Radar. We kunnen niet in de toekomst kijken, maar om hier dan nog te werken, dat lijkt me heel fijn. Want ik vind het een hele hele fijne organisatie.

Angelique: Wat zou je Radar nog meegeven? 

Merle: Ik hoop dat er nog veel dagbestedingen en locaties voor cliënten in de toekomst in het zicht zijn. Dat die een mooie leefomgeving en dagbesteding hebben. Zoals het concept in Sittard, Sam en Zo. Dat is met de ouders en de buurt. En dat is natuurlijk wel heel mooi.

Chantal: Bedankt dat je tijd kon maken ondanks je drukke planning

Merle: Ik vond het heel leuk!

Emile Bogaert

Danny: Zou je jezelf willen voorstellen?

Emile: Mijn naam is Emile Bogaert en ik ben locatie assistent bij Radar. Ik ben 25 jaar oud, geboren in 1999 en ik werk hier al 7 jaar.

Angelique: Wat doe je hier voor een werk?

Emile: Ik doe vooral het werk buiten kantoorwerk. Dan moet je denken aan vergaderzalen, koffiezetapparaten, printers. Afval, karton, papier en dat soort dingen. Alswel kleine dingen, zoals een lampje vervangen en dat soort dingen. Je kunt je het wel voorstellen.

Danny: Wat maakt jou werk leuk?

Emile: Ik ben vooral blij dat ik veel mensen kan zien. Ik ben ook niet zo’n persoon die achter een computer of een bureau zit. En dat ik vooral veel kan bewegen ook. Dat scheelt weer voor de sportschool.

Angelique: Zou je nog iets willen leren voor de toekomst of zou je nog eens ander werk willen doen?

Emile: Ik ga eerlijk zeggen dat ik hier niet een carrière zie wanneer ik zestig ben of zo.  Tot nu toe ben ik hier tevreden met het werk ook. Maar ik voel me wel geneigd om uit te breiden eigenlijk. Wat andere taken. Misschien op de computer of zoiets.

Danny: Wat voor een werk vind je niet zo leuk?

Emile: Elk werk heeft natuurlijk zijn eigen dingen. Het is niet dat ik het op een bepaalde moment niet zo leuk vind maar vooral omdat het lang duurt. Zoals de koffie apparaten, waar je dan toch wel ongeveer een uur over doet om die dingen goed schoon te maken. Dat zijn van die dingen die gewoon moeten gebeuren en dan doe ik het ook.

Angelique: Hoe ziet je werkdag er ongeveer uit?

Emile: Het is heel erg afwisselend. Er zijn wel een paar dingen die standaard moeten gebeuren, zoals de vergaderzalen even schoonmaken die door iedereen is achtergelaten. Dat alles hier zo netjes ligt eigenlijk. De whiteboards schoon zijn. Daarna start ik de vaatwasser op want dat heeft ongeveer een half uur nodig voordat het opgewarmd is. Dan moet ik bij de receptie de kasten openmaken zodat de receptie meteen aan het werk kan beginnen. Dan de vergaderzalen klaarmaken, zeker als ze voor 9 uur klaar moeten zijn. Daarna ga ik beginnen met de eerste afwas, dat duurt dan anderhalf uur drie kwartier ongeveer. En daarna doe ik meteen al zo gauw mogelijk de koffie apparaten. Daarna wisselt het grotendeels af tot de pauze. Tijdens de pauze vervang ik vooral de receptie zodat die ook tenminste pauzes kunnen hebben nog. Meteen daarna is het de post, enige andere vergaderingen die geregeld moeten worden. Nou meestal wordt het tijd voor het afval te verwerken, papier en karton en dat soort zaken allemaal. En daarna wisselt het enorm af, afhankelijk van hoeveel tijd ik nog heb. Wat er nog moet gebeuren, zijn er nog dingen die noodzakelijk zijn? En aan het einde van de dag dan nog een keer de laatste afwasronde. Als ik nog tijd heb, dan loop ik nog een keer door het gebouw heen of alles klaar is, voor de vergaderzalen in de avond en de dag erna. 

Danny: Heb je wel eens iets bijzonders meegemaakt in je werk?

Emile: Eens kijken, waar zal ik beginnen dan? Ik vind hier voldoende opladers, ik heb wel eens gehad dat iemand een bluetooth telefoonoortje kwijt was. Iemand heeft eens zijn Jumbo boodschappen laten staan in een krat, biologisch. We hebben via de Jumbo kunnen achterhalen wie de persoon was door de Jumbo zelf te bellen via het bonnetje. We konden dan de pin pas achterhalen.Dan hebben we gehad dat we een kar kwijt waren, die vonden we drie maanden later terug met 6 kerst pakketten er bovenop. Op deze verdieping. Ik heb wel eens keer afwas gevonden op een plek waarvan ik niet kan begrijpen hoe dat daar is terecht gekomen.  Dat was boven het gebouw bij de buren. Wij huren de helft van het gebouw, de andere helft was niet van ons. En daar helemaal aan het einde, midden op de vloer, echt in het midden stond 1 vuil kopje. Ik begreep niet waarom ik, heb echt geen idee. Ik heb het opgepakt en schoongemaakt.
En ik heb wel eens gehad dat ik een koffievlek op het plafond heb gevonden. Ik heb geen enkel idee. Ik heb het in de pauze schoongemaakt.  Ik had er eigenlijk een foto van moeten maken. Maar goed.

Angelique: Wat zou je Radar nog kunnen mee geven?

Emile: Ik zou het eigenlijk ontzettend waarderen als iedereen op zijn minst de stoelen kan aanschuiven bij de vergaderzaal. Het is niet moeilijk, maar ik vind ze overal buiten de plek waar ze horen te staan eigenlijk. Ik heb ook al eens een stoel bovenop een tafel gevonden. Overal behalve waar ze horen te staan. 

Danny: Heb jij in je vrije tijd ook andere hobby's?

Emile: Ik zit vooral te gamen. Vind films leuk. Ik wandel ook veel, heb ook twee honden. Daar ben ik ook vaker mee bezig. Twee labradors. Die hebben ook tijd nodig, dus dan laat ik ze uit. Ik vind rijden ook heel leuk. Ik rij ook heel vaak. Dan moet ik zeggen dat mijn ouders het ook veel gebruiken dat ze een chauffeur hebben. 

Danny: Wat moet er hier verbeteren? Buiten de stoelen.

Emile: Voor de rest houden ze hier op zich wel netjes. Ik zou het wel fijn vinden dat mensen opletten of ze hun oplader meenemen. Minimaal 1x per week vind ik wel ergens eentje. Dat is meer iets voor hun dan voor mij eigenlijk.

Danny: Dank je wel voor het interview. Heel veel plezier nog.

Emile: Komende tijd ga ik hier niet weg. Dat is zeker.

Sarah Mennis

Julian: Nou, welkom bij het interview. Zou jij jezelf willen voorstellen?

Sarah: Ja. Mijn naam is Sarah Mennis. Ik woon momenteel in Hoensbroek. Ik loop stage bij de receptie bij Radar. En tussendoor ben ik ook student bij REA-college, wat ook in dit pand zit. Momenteel ben ik bezig met de opleiding tot receptioniste en telefoniste.

Robert: Wat doe je graag in je vrije tijd?

Sarah: Ik game heel graag. Ik speel vooral Pokemon, maar ook een mobiel spelletje, genaamd Clash Royal. Ik heb ook een therapiehond, die ik op aanvraag bij me heb. Ik loop dan vaak door het bos of wanneer ik het zelf moeilijk heb, is ze bij me. Haar naam is Suus.  Ik teken ook wel best wel graag, ben creatief. Verder ben ik ook begonnen met een soort moestuin. 

Robert: Je tekent graag he. Houd je dat graag als hobby of wil je dat misschien ooit iets professioneler gaan doen?

Sarah:  Ja, ik heb deze vraag wel vaker gekregen, omdat ik ook bijvoorbeeld kaarten maak voor mensen.Ik doe dat echt gewoon uit mijn eigen losse hoofd. Dus ik houd dat als hobby.

Robert: Ik denk dan, dat verhaal met die hond. Wil je dat liever een beetje prive houden?

Sarah: O nee, ik ben daar heel erg open in, dus wil je meer weten hoe het is ontstaan of eigenlijk waarom ik haar nodig heb? 

Robert: Ja ik hoor het vaker dat mensen met prikkels of zo ook zo’n getrainde hond krijgen.

Sarah: Ja ik kan dat wel voor je uitleggen. Haar naam is Suus, ze is echt een schat. 

Ik woon al drie jaar niet meer thuis. Ik ben op mijn zestiende uit huis gegaan. En ik woonde eerst op een woongroep en die hadden een soort van een therapiehond. Eigenlijk meer een kantoorhond en door een afspraak ben ik eigenlijk goed bevriend geraakt met die hond. Want ik heb een best wel zware jeugd achter de rug. Die hond, dat is echt mijn kind, mijn meisje ...
Natuurlijk heb ik ook mooie herinneringen. Maar ik denk wel dat de woonvorm waar ik nu woon, wel echt het beste is wat mij tot nu toe is overkomen. Dus ik heb echt heel veel geluk gehad.

Julian: Het is weer even een heel andere vraag, maar kan jij vertellen wat voor werk je hier doet?

Sarah: Ja, ik zit nu achter de receptie, waar ik dus vooral bezig ben met instructies maken zoals koffieautomaat poetsen. Ik neem ook de telefoontjes op, ik meld mensen aan voor afspraken, ik doe dingen printen, scannen, de post sorteren. Dit is een goeie samenvatting van de dag.

Robert: Dan zien we je misschien ooit op kantoor.  Heel knap hoe je dat allemaal doet. Wat zou je nog graag willen leren in de toekomst, voor je werk of voor jezelf?

Sarah: Nou ja, op mijn stage wil ik eigenlijk meer het bedrijf zelf beter leren kennen. Want als je dat kan, dan kun je mensen ook beter helpen via de telefoon. Ik krijg er een voldaan gevoel van als ik een succesvol telefoontje heb gepleegd. Zo'n kleine dingen, die gewoon best wel cool zijn als je dat goed kan. En voor m’n eigen toekomst heb ik eigenlijk een verre droom om hulphonden te gaan trainen.  

Julian: Wat maakt jouw werk hier eigenlijk leuk voor jou? 

Sarah: Wat helpend is, is dat het niet echt energie kost. Maar ook dat ik geaccepteerd wordt en dat het gewaardeerd wordt zoals ik ben door mijn fantastische collega's.  Als ik bijvoorbeeld instructies maak, dan zet ik er wel eens gekke grappen of plaatjes in.
Dus dat ik echt iets doe wat ik oprecht leuk vind en dat ik niet dacht dat echt gewaardeerd wordt dat ik in een professionele setting een beetje grappig ben. Sylvia houdt wel van mensen die wat anders zijn. En ik denk dat het daarom ook geen energie kost. Ik kan gewoon 2 uur overwerken en dan heb ik daar echt geen last van.

Robert: Hoe ziet voor jou een werkdag er ongeveer uit?

Sarah: Normaal gesproken zitten we met 2 mensen aan de receptie. Ik kom dan binnen en vraag: "Hey alles goed?" Daarna de computer opstarten. Meestal heb ik wel iets waar ik mee bezig ben. Tussendoor gaat dan de telefoon. De ochtend begint vooral met pasjes uitdelen zodat iedereen naar binnen komt. Telefoontjes opnemen en doorverbinden of mensen aanmelden. Ik denk dat elke dag anders is, je weet nooit wie komt binnen lopen.  

Julian: Jij vertelde het al een beetje, maar heb jij tot nu toe iets bijzonders meegemaakt sinds je hier werkt ?

Sarah: Ja ik ben wel heel erg vooruit gegaan, want ik was eerst alleen bezig met een opleiding. Ik had nog niet eens nagedacht over stage. Want dat is normaal gesproken een heel stuk later in het schooljaar. Op een dag kwam mijn leraar naar me toe en zei dat er plek was voor stage. Zo ben ik dus hier gekomen. Ik ben een heel stuk minder onzeker geworden nadat ik Radar beter heb leren kennen. In het begin wist ik niet meer wat de ander had gezegd.

Robert: Dan kan je nog een keer vragen of misschien doe je opschrijven of zo?

Sarah: Ja, inmiddels doe ik dat ook, maar ik merkte wel dat ik nog wat moeite had met interne vragen omdat ik Radar nog niet zo goed kende.

Julian: Dank je wel voor het interview.