Julian in gesprek met gedragskundige Philma Visser

Julian: Stel jezelf eens voor. 

Philma: Ik ben Philma Visser, geboren in Heerlen in 1982, dus ik ben nu 42 jaar oud.  
Ik woon in Kerkrade samen met mijn vriend, mijn zoon en twee papegaaien. 
Verder ben ik een rustig, vriendelijk en creatief persoon. Ik werk graag met mensen en ik vind het leuk om steeds nieuwe dingen te leren. 

Julian: Wat voor werk doe je precies? 

Philma: Ik werk als gedragskundige bij Radar waarbij ik mensen met een verstandelijke beperking help. Dat vind ik erg leuk werk. 

Julian: Wat kom je allemaal tegen in je werk? 

Philma: Dat is heel verschillend. Ik kom op woonlocaties, maar ook bij mensen thuis of  mensen komen naar mij toe met vragen zoals bijvoorbeeld:  Ik voel me niet fijn, kun je mij helpen? Of iemand die graag meer zelfvertrouwen wilt. 
Ook collega’s vragen soms om hulp. Dan denken ze bijvoorbeeld: "Het gaat niet goed met deze persoon, wil je met ons meedenken?" Dan geef ik tips of we gaan samen iets onderzoeken. 

Soms leg ik dingen uit als mensen ergens meer over willen weten. Het werk is heel afwisselend. Het gaat ook wel eens over minder leuke dingen, zoals als 
iemand iets ergs heeft meegemaakt. Dan doen we daar onderzoek naar of 
maken we nieuw beleid. 

Bijvoorbeeld: hoe moet je omgaan met huiselijk geweld? Radar moet zich 
houden aan regels en wetten. Ik ben binnen Radar specialist op het gebied van huiselijk geweld, kindermishandeling en de meldcode. Samen met collega’s kijk ik dan of alle afspraken goed op papier staan, zodat iedereen weet wat te doen in moeilijke situaties. Dat vind ik belangrijk en mooi werk om te doen. 

Julian: Dat klinkt interessant!  
 
Philma: Ja, het is leuk dat ik op veel verschillende plekken kom en veel 
verschillende mensen leer kennen. Dat maakt het werk bijzonder. 

Julian: Wat vind je het leukst aan je werk? 

Philma: Ik vind het leuk dat geen dag hetzelfde is. De afwisseling maakt het fijn. Maar het allerleukste vind ik het als ik zie dat iemand gelukkiger wordt. 
Soms geef ik een kleine tip en dan zie ik later dat die persoon beter in zijn vel zit. Of ik zie iemand groeien in een paar jaar tijd. Daar geniet ik van. Ik hou van het contact met mensen en van luisteren naar hun verhalen. Het is mooi als ik kan helpen dat iemand zich beter voelt. 

Julian: Wat is het mooiste of bijzonderste dat je hebt meegemaakt in je werk? 

Philma: Dat is lastig te zeggen, want ik vind veel dingen mooi en bijzonder. Elke keer als iemand mij laat zien waar hij van geniet, raakt mij dat. Elk mens is anders en heeft zijn eigen sterke kanten. Als ik iemand zie groeien en gelukkiger zie worden, dan vind ik dat heel speciaal. 

Julian: Is er iets wat je nooit bent vergeten? 

Philma: Er zijn heel veel herinneringen. Ik kan echt niet kiezen. Voor mij is ieder moment met iemand bijzonder. Elk mens heeft iets moois in zich. Dat probeer ik altijd te zien.

Julian: Wat zijn minder leuke dingen aan je werk? 

Philma: Soms maken mensen nare dingen mee. Bijvoorbeeld in hun jeugd. Het is soms moeilijk om daarover te praten of om dat te horen. Maar ik vind het belangrijk om goed te luisteren en de juiste stappen te zetten om iemand te helpen. Het lastigste vind ik als ik iemand wil helpen, maar dat het niet mag door de regels. Dan wil je graag iets goeds doen, maar kan het niet op die manier. Dat is soms moeilijk. 

Julian: Hoe ben je gedragskundige geworden? 

Philma: Als kind wilde ik al mensen helpen. Eerst haalde ik mijn mavo-diploma. Daarna deed ik SPW, dat is een opleiding om mensen te begeleiden. Daarna studeerde ik verder SPH (dat heet nu Social Work). Toen wilde ik me nog verder verdiepen. Ik volgde een master in geestelijke gezondheidszorg en later heb ik ook nog een forensische master gedaan omdat ik het interessant vond om te leren over mensen die strafbare dingen doen. 

Ik begon met werken in de psychiatrie, op woongroepen. Later startte ik mijn eigen bedrijf. Toen ging ik via een zorginstelling aan de slag als zzp’er. Mijn eerste baan als gedragskundige was om iemand te vervangen die met zwangerschapsverlof was. Zo ben ik in dit werk gerold. En ik doe dit nog steeds met veel plezier. 

Julian: Dankjewel voor dit interview