Interview Pierre Rieu

Julian: Fijn dat we hier mogen zijn. Kun je jezelf voorstellen?
Pierre: Ik ben Pierre, ik heet Rieu met de achternaam. Ik ben de jongste zoon van mijn ouders en werk sinds mijn negentiende in dit bedrijf. Ik ben begonnen met rechten studeren, maar dat was moeilijk te combineren met werken. Dus ben ik gestopt met studeren en fulltime gaan werken.

Julian: Wat doe je precies in het bedrijf?
Pierre: Ik ben algemeen directeur. We hebben 125 mensen in dienst. Ik zorg dat iedereen goed kan werken, maak plannen voor de toekomst en regel veel dingen achter de schermen, zoals muziekrechten. Ik houd me graag bezig met het stukje HR – een moeilijke naam voor het zorgen voor onze medewerkers. Wij vinden het heel belangrijk als bedrijf dat mensen in een prettige omgeving kunnen werken.

Julian: Hoe ben jij in deze functie gekomen?
Pierre: Ik ben begonnen met het organiseren van de techniek, zoals licht, geluid en podium. Dat deed ik zo’n zes à zeven jaar. Daarna ben ik steeds meer gaan doen, en zo ben ik directeur geworden.

Julian: Hoeveel mensen werken er bij jullie?
Pierre: In het orkest ongeveer zestig, maar in het hele bedrijf werken er 
honderdvijfentwintig. Hier op kantoor werken de medewerkers van de planning, die alle vluchten en hotels regelen. Op de financiële afdeling zitten zes mensen, en we hebben ook een eigen reisbureau: André Rieu Travel. Daar werken tien mensen. Gasten kunnen daar arrangementen kopen met een concertticket. Ook hebben we een studio waar we onze eigen audio- en beeldopnames maken. Alles wat je op tv ziet of op Spotify hoort, wordt allemaal in onze studio gemaakt.

Julian: Hoe ziet een werkdag er voor jou uit?
Pierre: Ik begin met de hond uitlaten. Daarna heb ik vaak vergaderingen en 
afspraken, of een interview met iemand van Radar :-) Als we niet op tournee zijn, werk ik op kantoor in Maastricht. Soms gaan we op reis voor concerten.

Julian: Gaan jullie dan met de bus of het vliegtuig?
Pierre: Dat hangt af van de afstand. Als het dichtbij is, nemen we de bus. Voor verre reizen zoals naar Chemnitz, Londen of Australië vliegen we. We hebben een eigen vliegtuig, met alleen ons team aan boord.

Julian: Speel je zelf ook een instrument?
Pierre: Ja, maar niet professioneel. Ik speel een beetje trompet, klarinet en piano. Onze dochters maken ook veel muziek thuis.

Julian: Zou je zelf eens willen optreden?
Pierre: Dat zou ik leuk vinden, maar ik speel niet goed genoeg. Ik denk dat zowel mijn vader als het publiek dat niet echt willen horen ;-) Het publiek komt voor echte muzikanten.

Julian: Wat vind je leuk aan je werk?
Pierre: Mijn werk is heel afwisselend. Elke dag is anders.
We reizen met een grote groep muzikanten de hele wereld over.
Veel van hen werken al meer dan dertig jaar samen.
Er zijn zelfs vriendschappen én huwelijken ontstaan in onze groep.
We komen op mooie plekken en spelen elke dag voor ongeveer tienduizend 
mensen. We doen wat we leuk vinden en waar we goed in zijn.
En het mooiste is: we maken mensen blij met onze muziek.
Ik denk niet dat er een leuker beroep is dan dit.
Tenzij je natuurlijk interviewer bij Radar mag zijn, haha!
Maar voor mij is dit echt het mooiste werk dat er is.

Julian: Wat vind je minder leuk?
Pierre: Het vele reizen. Je zit vaak lang in vliegtuigen en moet veel wachten. Je ziet niet veel van de stad – meestal alleen de zaal en het hotel.

Alicia: Zijn jullie lang in steden zoals Tokio?
Pierre: Ja, daar spelen we soms wel zeven of acht keer. In grotere steden 
hebben we meestal wat meer tijd om iets te bekijken.
 

Julian: Hoe oud was jouw vader toen hij begon met muziek?
Pierre: Hij was vijf toen hij zijn eerste viool kreeg. Hij komt uit een heel muzikaal gezin. Zijn vader was dirigent en ze speelden bijna allemaal muziek bij hem thuis.
Hij heeft geen fijne jeugd gehad. Muziek was geen vrije keuze; het was niet 
gezellig daar thuis. Dat heeft hem wel gevormd tot wie hij nu is, maar leuk was het niet voor hem.

Julian: Vindt hij het lastig om zo bekend te zijn?
Pierre: Soms wel. In Maastricht kan hij rustig over straat. Maar mensen willen vaak een foto of handtekening. Hij doet dat meestal, maar soms is het niet het juiste moment. Dan zeggen we vriendelijk nee.

Julian: Wat willen jullie nog bereiken?
Pierre: We wilden naar Rusland touren, maar door corona en de oorlog kon dat niet doorgaan. Dat hopen we in de toekomst nog eens te doen, als het daar weer veilig is.

Julian: Waarom draagt je vader geen bril tijdens concerten?
Pierre: Op het podium staan veel felle lampen. Als je dan een bril draagt, zie je vaak licht weerkaatsen in de glazen. Daardoor zijn iemands ogen soms niet goed te zien op foto’s of opnames. Dat is natuurlijk niet handig.
Hij had een sterke bril en vond lenzen vroeger niet fijn, of hij dacht er niet aan.
Twee jaar geleden sprak hij met iemand die het goed uitlegde. Toen besloot hij toch lenzen te proberen. Nu kan hij weer goed het publiek en het orkest zien. Daar is hij heel blij mee.

Julian: Schrijft je vader zelf wat hij zegt op het podium?
Pierre: Nee, mijn moeder schrijft zijn teksten. Hij leert ze uit zijn hoofd.

Julian: Hoe lang blijft André Rieu nog doorgaan?
Pierre: Mijn vader is nu 75 jaar, maar hij denkt nog helemaal niet aan stoppen.
Hij doet wat hij het allerliefste doet: muziek maken. En zolang dat goed gaat, wil hij graag doorgaan. We hebben samen een afspraak: mijn moeder, mijn vader en ik. Als één van ons denkt: "Gaat dit nog wel?", dan zeggen we dat eerlijk tegen elkaar. We willen niet dat hij straks met een rollator het podium op moet, of aan de zuurstof moet na een concert. Als dat moment komt, dan stoppen we. Maar nu is hij nog fit en geniet hij van alles.