Interview met de burgemeester van Maastricht

Chantal: Dank u wel dat u tijd voor ons heeft en dat we hier mogen komen. 
Stelt u zich eens netjes voor en wie bent u?

Wim: Zal ik dat eens heel netjes proberen haha! Ik ben Wim Hillenaar. 
Geboren in Maasbommel in 1968 dus ik ben al vijfenvijftig jaar oud.
Ik ben getrouwd met Rianne, heb drie kinderen: Janneke, Willem en Joep.
Zij zijn 27, 25 en 22 jaar oud.
En we wonen in het centrum van Maastricht.

Mariska: Toen u de vacature zag voor de nieuwe burgermeester, wist u toen meteen dat dit iets voor u was?

Wim: Nou ik wist wel meteen dat ik dat heel erg leuk zou vinden. Ik wist niet zeker of het iets voor mij was, want dat hangt natuurlijk vooral af van hoe ze tegen iemand aankijken van buiten Maastricht. 
En van iemand die zelfs van buiten de provincie is .
Maar ik vond het wel de moeite waard om te proberen, want ik had er zin in.

Chantal: Wat vindt u ervan om zo'n stad als Maastricht te besturen en u de taal eigen te moeten maken?

Wim: Nou, ik blijf het heel bijzonder vinden en eervol, het is een eer om hier burgemeester te mogen zijn. Kijk alleen maar naar deze kamer en kijk eens om je heen waar je dan zit in het mooie stadhuis. Dus ik vind het heel mooi om Maastricht te mogen besturen. En de taal eigen maken, het valt me mee. Ik kan het goed verstaan, maar ik kan het niet zo goed spreken, want dan horen mensen meteen dat je niet van hier bent.

Mariska: Ik heb gelezen dat uw vader ook burgemeester is geweest. Is dit de reden dat u dit werk ook wilde gaan doen?

Wim: Nou ja, misschien wel. Zoals heel vaak de zoon van de bakker ook bakker wordt. Of de dochter van een bloemist, ook bloemist wordt. Zo kun je allemaal mooie vakken noemen. Want de appel valt niet ver van de boom zeggen ze, dat is een gezegde hè.  Maar goed, het is ook een beetje toeval. Ik heb hiervoor banen gehad die wel iets te maken hadden met de gemeente en met besturen. En op een gegeven moment ga je solliciteren en dan kun je ergens burgemeester worden. Dat was in Cuijk en daarna in Land van Cuijk en nu in Maastricht.

Chantal: Hoe ziet uw werkdag of werkweek er voor u uit?

Wim: Ja iedere dag toch weer anders. En ook weer het zelfde! Want als je er hier gewoon een camera zou ophangen zonder geluid dan zou je denken, goh die man doet iedere dag hetzelfde. Die zit maar te praten! Die zit met allemaal mensen aan tafel steeds maar te praten. Ik vergader dus heel wat af. Met allemaal verschillende mensen om te proberen op al die verschillende onderwerpen te kijken hoe we vooruit kunnen. Wat we misschien anders moeten doen, wat we beter moeten doen. Dus het is veel praten, dat is de overeenstemming. Maar soms is het in Den Haag, soms in Utrecht, soms is het in Sittard, soms in Heerlen en heel vaak hier natuurlijk of op het gouvernement bij de gouverneur. Maar het is allemaal praten haha.
En de mensen bezoeken in de stad. In de stad zijn er natuurlijk veel ontmoetingen en met heel veel mensen zoals nu met jullie. Maar zo zijn er natuurlijk ook allerlei instellingen en verenigingen. Laatst bijvoorbeeld de opening van het park in de Groene Poort Oost. Heel veel vrijwilligers die er dan aanwezig zijn en dan is het fijn om als burgemeester eigenlijk te zeggen: "Dank je wel namens de hele gemeenschap." 

Mariska: Wat kunt u betekenen voor mensen in de zorg of mensen met een beperking zoals Radar bijvoorbeeld?

Wim: Nou, de burgemeester is niet alleen dus die heeft het hele college. En we hebben de gemeenteraad. En we hebben natuurlijk al die mensen die voor de stad werken, de ambtenaren. En zorg hoort eigenlijk bij de wethouder zorg dus dat is niet bij de burgemeester. Het meeste doet die wethouder met al zijn mensen. Maar als burgemeester kun je wel heel veel aandacht geven aan de groepen. Want als de burgemeester ergens komt, komen er vaak ook journalisten mee. Dan is er wat aandacht voor. Dus je kunt heel veel aandacht geven aan wat nodig is in de zorg. We waren bijvoorbeeld laatst bij Koraal, Maasveld. Met zo'n groep die een voorleesmiddag had om daar dan bij te zijn, dat geeft heel veel positieve aandacht dus dat is leuk om te doen. En mensen vinden het fijn als je dat doet. En ook voor de vrijwilligers die zich daar voor inzetten, is dat extra aandacht. En daarmee wordt het vrijwilligerswerk ook weer leuker en zo draag je toch ook bij aan goede zorg, hoop ik.

Mariska: Hoe was het voor u om de lintjes te mogen uitdelen voor Koningsdag?

Wim: Ja dat is echt heel bijzonder om te doen. Want het is voor mij meestal ook een complete verrassing. Dus mensen worden compleet overrompeld: "Oh komt u voor mij?" En het is echt wel zo'n beetje de grootste eer die je kunt hebben. Mensen weten echt wel dat ze een heleboel dingen gedaan hebben voor Maastricht en voor de lieve mensen om zich heen. Dat hebben ze ook wel gedaan omdat ze zich zelf daar prettig bij voelen. Maar zeker als die speciale woorden dan uitgesproken worden: "Het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd...." Ja dan krijgen veel mensen toch een beetje kippenvel. 'Sjevraoje' zeggen we hier hè.

Mariska: Mieretietjes, dat zeggen we ook in Maastricht.

Wim: Ja, kijk, kijk! Maar dat is dus echt wel heel mooi om te doen als burgemeester ja.

Chantal: Ik heb een film terug gezien waar u inderdaad de eed heeft afgelegd. U moest die eed op een gegeven moment bekrachtigen door die woorden uit te spreken. Maar wat heeft dat voor een betekenis dan?

Wim: Als ik zeg: "Zo waarlijk helpe mij God almachtig"?  Bedoel je dat? Nou ik neem ook heel vaak de eed af bij mensen die in de raad gaan of wethouder worden of als mensen de belofte afleggen als ze Nederlander worden. Ik vind het wel heel erg onderstrepen dat je iets bijzonders gaat doen. En dat je daar eens echt even goed bij stil staat. En heel specifiek dat ik daar Gods hulp bij vraag. Dat is ook omdat ik ook wel geloof dat je dat niet helemaal alleen kunt.
Ik heb natuurlijk ook de eed afgelegd toen ik burgemeester werd. Daar hoort bij dat je uitspreekt dat je dat naar eer en geweten en zo goed mogelijk probeert te doen. Dat spreek je uit naar de hele samenleving dus daar kunnen mensen je ook aan houden van :"Hey, maar je hebt daar wel zo gestaan hè, dus denk daar aan." 

Chantal:  Hartelijk dank voor uw medewerking en uw tijd. Hopelijk mag u nog heel lang deze stad blijven besturen. 

Wim: Ja dat hoop ik eigenlijk ook wel een beetje ja haha! Dat zou fijn zijn! Dat geeft ook rust in het besturen, maar het is voor mijzelf natuurlijk ook fijn.

Chantal: En dan nog de taal proberen eigen te maken?

Wim: Ja, beetje bij beetje he.

Mariska: 'n bitteke.

Wim:   Ja, 'n bitteke. Kump good, zeg ik dan haha...