Ellen en Anita, vrijwilligers van Radar Vrije Tijd

Erwin:

Stellen jullie jezelf eens voor.

Anita:

Ik ben Anita op den Oordt. Ik ben 69 jaar. Ik heb hier bij Radar gewerkt op de HRM-afdeling en ik ben vanaf 2018 met vroeg pensioen gegaan.

Robert:

Hoe lang heb je bij Radar gewerkt?

Anita:

Ja, hoe lang? Ik denk iets van 11 jaar of zo. 

Ellen:

Mijn naam is Ellen Merckelbagh. Ik werk bij  de afdeling HRM Servicedesk. Ik ben 46 jaar. Ik ben getrouwd en we hebben 2 kinderen, 2 jongens. En eentje woont op zichzelf en eentje woont nog thuis. 

Robert:

Wat houden jullie werkzaamheden als vrijwilliger in?

Ellen:

Ik doe vrijwilligerswerk bij de Vriendenkring. Die doen 1 keer per maand een leuke activiteit. Eigenlijk altijd in het weekend, omdat het weekend eigenlijk altijd de dag is waarop de cliënten van Radar het minste te doen hebben. Dan voelen ze zich misschien eenzaam of vervelen ze zich.. en dan gaan we een activiteit doen, bijvoorbeeld naar de film of we gaan bowlen. De laatste keer zijn we bijvoorbeeld een leuk voorjaarsstukje gaan maken bij de Intratuin. 

Erwin:

Misschien ook een wandeling of zo?

Ellen:

Nee dat doen we eigenlijk niet. Want de vriendenkring, daar zijn er 2 van: de junioren en de senioren; en ik zit bij de senioren, dus dat zijn eigenlijk allemaal oudere mensen die niet goed ter been zijn. Dus daar zijn er heel veel met rolstoelen of rollators bij. Dus we moeten eigenlijk altijd een beetje rekening houden dat het niet te veel wandelen is.

Anita:

Nou ik ben begonnen met de dagtochten. En er is mij ook gevraagd of ik als wandelbegeleider wilde meegaan, omdat ik zelf heel veel wandel. En dan waren dat de cliënten van Maasveld; en we liepen altijd dezelfde route, 1 keer in de maand. Toen ben ik verhuisd van Gronsveld naar Landgraaf, en heb ik ook gezegd: nou ik wil dat wandelen wel weer opnemen. Dat is ook 1 of 2 keer in de maand met cliënten die heel goed kunnen lopen. Gisteren ben ik bijvoorbeeld weer geweest, en hebben we op 3 uur tijd 11 kilometer gelopen. En dat is wel gezellig. 

Ja, en dan ga ik ook nog mee met dagtochten; vorige week zijn we naar Luxemburg geweest. 

Erwin:

Was het leuk in Luxemburg?

Anita:

Ja, je moet wel cliënten hebben die goed kunnen lopen eigenlijk toch wel he? Want iedereen wil wat anders. Of je begeleid iemand met bepaalde angsten. Dan moet je daar aan toegeven. Niet zomaar je eigen gang gaan. Nee! Rustig met de ander dat opnemen en kijken wat de mogelijkheden zijn. Waar je naar toe kan lopen. 

Robert:

Oh ja, want iedereen heeft andere interesses he. 

Vrouwen hebben meestal … met kraaltjes en kettinkjes en zo.

Anita:

Ja naar de winkel he!

Ellen:

Lekker shoppen!

En de mannen dan!?

Robert:

De mannen misschien andere dingen?

Anita:

Cultuur of zo?

Erwin:

Hoeveel mensen deden mee? Een stuk of 20.. 30?

Anita:

Nee, een hele bus vol. Ik geloof wel 45. 

Robert:

Met hoeveel vrijwilligers waren jullie?

Anita:

Ja, ik had een groepje van 5 personen. Er waren verschillende groepjes.

Er zijn toch zeker 10 vrijwilligers meegegaan. En een beroepskracht.

Ja, dan spreek je van tevoren even af: nou, wie wilt wat? De meeste stemmen gelden en dan gaan we dat het eerste doen en dan gaan we het volgende doen. Dus gewoon samen afspraken maken, dat iedereen het fijn vindt. 

Erwin:

Hoe ervaren jullie het vrijwilligerswerk bij Radar?

Anita:

Nou positief. Radar doet heel veel voor de cliënten vind ik. En ook als je ziet hoe Monique Hollanders met de cliënten is, die kent iedereen. Het geeft je toch een boost.

Ellen:

Zeker, ja. Nou ik vind het hartstikke leuk om vrijwilligerswerk te doen voor Radar met de cliënten. Als je gewoon iets heel simpels gaat doen, bijvoorbeeld naar de film… voor ons is dat heel gewoon, maar voor mensen met een beperking is dat misschien echt een uitje, wat ze niet zelf kunnen doen zonder hulp. En daarom zijn ze dan super enthousiast en blij als er iemand mee wil gaan. Dus ja eigenlijk is het bijna altijd dat de mensen vrolijk zijn, omdat ze iets leuks gaan doen. 

Ja, en het geeft mij veel voldoening om dat te merken. Dat ik iemand kan helpen om een plezierige avond of een plezierige middag te geven. 

Robert:

Ja, komen jullie ook altijd de meeste mensen bekende gezichten weer tegen?

Ellen:

Nou bij de Vriendenkring moet je inderdaad lid zijn. Dus ik kom wel inderdaad vaker dezelfde mensen tegen, die het leuk vinden om iedere maand iets te doen. Maar soms wisselt het ook.  Mensen slaan ook wel eens over. Het ligt ook aan of ze de activiteit natuurlijk leuk vinden he.

Erwin:

Zeker. Niet iedereen heeft dezelfde interesses he.

Ellen:

Want soms gaan we kienen. Niet iedereen wil kienen.

Anita:

Ja, met het wandelen worden de groepen ook verdeeld. De ene keer vertrek je vanuit Schaesberg, dan uit Brunssum. Dan krijg je ook weer andere groepen. Enne, dat is wel leuk he. Dan maak je eens een praatje met die en dan weer eens met die. En met de bus heb je dat dus ook. Zo ken je overal wel wat mensen. En anders stel je je voor en maak je eens een praatje. Dus dat is het leuke daarvan.  

Robert:

In Parkstad heb je verschillende wandelgebieden denk ik he?

Anita:

Ja. Gister bijvoorbeeld was 1 vrijwilliger die kon om prive-omstandigheden niet meegaan. Ik ben daar nog niet zo bekend, omdat ik er nog niet zo lang woon. Een andere vrijwilliger die in de buurt woonde wilde wel vervangen, maar die wist ook niet de weg. Nou ik zeg: “Weet je wat, we vragen het gewoon aan de cliënten. Sommige zijn hier bekend. Waar zullen we naar toe?” Op een gegeven moment zijn we ergens in gegaan, niemand wist waar we waren en dat is net zo leuk.

Erwin:

Verdwaald iedereen?!

Anita:

Nou ja, verdwaald… Maar ze vonden het prachtig. En je komt toch altijd uit en dat weten zij ook. Nou op een gegeven moment kwamen we dan toch in Landgraaf ergens uit. En dan zie je een punt waar je de weg weer weet. 

Robert:

Ja. hoe zijn jullie bij het vrijwilligerswerk bij Radar gekomen?

Anita:

Ik heb me eerst aangemeld. En omdat Ellen een collega van mij was, praat je daar wel eens over.  Ellen zei: “Dat lijkt me leuk, ik wil dat ook gaan doen.” Zij is toen begonnen bij de dagtochten. 

Ellen:

Monique Hollanders die werkt hier ook op kantoor. Wij spraken haar gewoon wekelijks. En daardoor heeft ze ons eigenlijk enthousiast gemaakt. 

Robert:

Hadden jullie al ervaring met de doelgroep? 

Ellen:

Nee, ik alleen eigenlijk door mijn werk hier. En ik werk al best lang bij Radar, van 2006. Toen zaten we nog in een ander gebouw. En toen heb ik eigenlijk nooit echt veel contact met cliënten gehad. En omdat we dus in dit gebouw kwamen, met een kantine, toen ben ik eigenlijk pas meer in contact gekomen met mensen met een beperking. Ja. 

Anita:

Ja, ik eigenlijk hetzelfde. 

Ellen:

En omdat Monique eigenlijk altijd zo’n leuke verhalen vertelt. 

Erwin:

Wat zijn de leukste momenten bij jullie vrijwilligerswerk bij Radar vrije tijd?

Ellen:

Het leukste vind ik eigenlijk als het een beetje spontaan is. Als je bijvoorbeeld een feestmiddag hebt, dat dan opeens mensen beginnen te dansen die eigenlijk nooit willen mee dansen. En die het dan toch zo gezellig vinden dat ze toch mee gaan doen.

Erwin:

Ervan genieten.

Ellen:

Ja, zeker. Daar kan ik zeker van genieten.

Anita:

Als ik bijvoorbeeld mee ga wandelen dan zijn er mensen bij die hebben een fototoestel bij zich. Die genieten dan van de omgeving he? Ja dat vind ik prachtig en dan heb je erbij die weten heel veel te vertellen over bijvoorbeeld het milieu en daar steek je zelf ook wat van op.

Ellen:

En afgelopen december gingen we met de vriendenkring naar het Vrijthof, naar magisch Maastricht. En er waren er maar een paar die mee durfden in her reuzenrad dus ik ging mee met drie andere cliënten. Monique zei: “Volgens mij krijg je daar korting, dus vraag het maar.”

Ik heb aan de kassa gevraagd: “Ik ben hier als vrijwilliger met cliënten van Radar. Kunnen wij misschien korting krijgen voor het reuzenrad?”

Toen zei die man: “Ik vind het zo leuk dat je dat vrijwillig doet met de cliënten dat jullie alle vier gratis in het reuzenrad mogen.” Dat was gewoon zo’n leuke middag. De cliënten waren helemaal blij. Ze waren ook niet echt bang. Dus dat was wel heel erg leuk. Dat maakte het ritje wel extra speciaal, omdat we gratis mochten.

Robert:

Hebben jullie ook wel eens cliënten die zich niet prettig voelen en hoe zorgen jullie ervoor dat de cliënt zich weer rustig en veilig voelt?

Ellen:

Dat heb je natuurlijk wel eens, dat er eens iemand zich niet zo prettig voelt. Wat ik dan doe is aandacht geven. Dan ga ik proberen even naast die persoon te zitten en te vragen wat precies aan de hand is. Gewoon troosten helpt meestal al heel erg veel.

Robert:

Jullie hebben ook eigenlijk een luisterend voor alle cliënten. Jullie zijn een beetje een vertrouwenspersoon.

Anita:

Iemand vertelde iets over de familie en ik ken haar schoonzusje. Ze zei dat ik dat niet moest vertellen. Dat blijft dan onder ons, dat is iets wat ze in vertrouwen wil vertellen. En dan laat ik dat zo.  

Robert:

Waarom zouden medewerkers vrijwilligerswerk bij Radar moeten overwegen?

Anita:

Ja je krijgt er zelf heel veel voldoening van. Dan zeggen ze wel eens als ik thuis ben, je zult wel moe zijn he? Nee helemaal niet. Dat vergeet je helemaal. Hoe de cliënten die dag genieten daar geniet je zelf ook van. Ik ben dan niet moe.

Ellen:

Ja dat is ook zo, je hebt er zo een leuke dag door. Ik zou het eigenlijk iedereen aanraden. Vooral als je bij Radar werkt, begrijp je ook meer waarvoor je het eigenlijk allemaal doet.

Hoe gaat dat, omgaan met mensen met een beperking. Ook al doen ze dat maar een keer.

Daar leer je toch van.

Robert:

Ja er is natuurlijk veel werk aan de winkel om meer mensen te laten weten wat jullie allemaal voor leuke dingen doen.

Anita:

De mensen die ik ken vertel ik ook dat ik een leuke dag heb gehad. Dan vertel ik dat ik  vrijwilliger ben in de hoop dat….

Ik heb zelf ook een beetje een hogere leeftijd en de mensen die ik ken zijn in de tachtig en dat is te moeilijk. Voor hun gaat dat niet.

Robert:

Sommige mensen willen graag met de doelgroep werken maar die zijn in het begin nog niet kundig genoeg, hoe je duidelijk kunt zijn tegenover cliënten.

Ellen:

Als je vrijwilliger bent bij Radar krijg je ook cursussen aangeboden die je gratis kunt volgen.

Dat heb ik ook al meerdere keren gedaan.

Jane Piets is de coördinator van de vrijwilligers en zij zorgt er voor dat er altijd jaarlijks een programma is waaraan alle vrijwilligers mee kunnen doen. Dus dat hebben we dit jaar ook alweer gehad. En bij de academie informele zorg staan ook altijd  cursussen en bijenkomsten waar je als vrijwilliger aan mee mag doen.

Dus ja, aan vrijwilligers mogen natuurlijk niet zulke hoge eisen gesteld worden als aan een medewerker van Radar. Maar als je vrijwilligers hebt in een woonvorm dan zijn daar ook altijd begeleiders bij en die kunnen dan de vrijwilliger ook ondersteunen als er iets is. 

Maar wij doen altijd vrijwilligerswerk als er geen begeleiding bij is. 

Anita:

En gebeurt er iets, dan neem je altijd contact op met Monique en dan bespreek je dat.

Ellen: 

En dan wordt dat teruggekoppeld naar de begeleiding van de cliënt dus dat komt altijd wel goed.

Robert:

Dus de verantwoordelijkheid die draag je zo goed mogelijk zelf?

Anita:

Zelf ja. Kijk, er was eens een uitstapje naar Amsterdam. Ik weet hoe Amsterdam is, dus ik neem die verantwoording niet. Want ik ben al eens een cliënt in Volendam kwijtgeraakt en dat is paniek. Ik ben niet de enige, maar dan spreek je iets af en die houd zich daar niet aan.

Ja en dan ga je direct contact opnemen met andere vrijwilligers. En dat is toch wel heel wat, ook voor je zelf. Dan bespreek je dat erna en dan zeg iemand anders dat die dat ook eens gehad heeft met die cliënt. Dus dan is het wel een geruststelling dat je niet de enige bent. Het is toch wel een hele grote verantwoording.

Robert:

Ja want dan moet je eigenlijk zorgen dat het weer goed komt, met overleg met anderen?

Anita:

Ja en altijd een terugkoppeling naar Monique. Monique zorgt dan voor de rest.

Robert:

En is Monique ook tevreden haha?

Ellen:

Zo ver wij weten wel ja.

Als Monique niet tevreden is dan hoor je het meteen hoor. Wij kennen Monique ook heel goed.

Dus als er iets zou zijn dan zegt Monique ons dat meteen.

Robert:

En zijn jullie wel eens in rare situaties terecht gekomen?

Anita:

Ja dat is wat ik net zei he, dat je iemand kwijt bent. En dan moet je dus direct reageren.

Maar ook de verantwoording om op elkaar te letten. 

Ellen:

Nou en wat er ook wel eens gebeurt is dat er ook vergissingen worden gemaakt helaas door de begeleiding. Ik heb altijd een lijst en dan staan er bijvoorbeeld 15 mensen op en dan komen er 3 niet. Dus dan ga ik op de lijst kijken en ga ik altijd even bellen met de woonvorm. En dan staat het bijvoorbeeld niet op de kalender. Of iemand is ziek, dat kan natuurlijk ook maar ik ga altijd eerst even bellen of iedereen er wel is.

Die taxibusjes dat is ook altijd wat. Ach dat is soms zo vervelend.

Anita:

Of je komt net aan met de bus en dan rijden ze weg.

En dan bel je ze en dan zeggen ze, ja over een uur.

Erwin:

Ja je moet minimaal een uur van tevoren een afspraak maken.

Anita:

Sta je daar in het donker ’s avonds om 9 uur bijvoorbeeld he.

Dat is voor die cliënt niet leuk maar voor jezelf ook niet.

Want jij hebt de verantwoording, je kan die cliënt niet alleen laten.

Erwin:

Hartelijk bedankt voor de antwoorden en het gesprek.

Anita:

Graag gedaan, ik vond het leuk.

Ellen:

Ja zeker hartstikke leuk!