De ondergang van de Titanic
Tolkie
Readspeaker
We willen dat iedereen onze website prettig kan gebruiken. Daarom bieden we twee tools aan waarmee je onze website kunt laten voorlezen, vertalen en aanpassen aan jouw voorkeuren. Heb je een voorkeur of loop je ergens tegenaan? Laat het ons weten via e-mail.
De RMS (Royal Mail Ship) Titanic was het tweede van een drietal luxeschepen uit de Olympic-klasse, die een groot deel van het trans-Atlantisch verkeer moest verwerken. Het schip (dat bekend stond als onzinkbaar) was eigendom van de rederij White Star Line en werd gebouwd in Belfast.
Op 14 april 1912 kwam de RMS Titanic in botsing met een ijsberg op de Atlantische Oceaan. Binnen drie uur verdween het schip onder water, met de dood van 1522 opvarenden als gevolg. Het zinken van de Titanic is ongetwijfeld de meest bekende scheepsramp uit de geschiedenis. De evacuatie ging zeer moeizaam, wat ervoor zorgde dat maar liefst 68% van de opvarenden de ramp niet overleefde.
Op 10 april 1912 vertrok de Titanic vanuit het Engelse Southampton. Er zou nog in Frankrijk en Ierland gestopt worden, voor de overtocht naar New York echt begon. Ondanks meerdere ijswaarschuwingen besloot kapitein Edward John Smith het schip met een hoge snelheid door een bekend ijsgebied in de Atlantische Oceaan te sturen. Mogelijk speelde het verlangen om een snelheidsrecord te vestigen hierbij een rol.
Om 23.40 in de nacht van 14 op 15 april kwam de Titanic vervolgens in botsing met een ijsberg. Hoewel het ongeluk een groot gat sloeg in de romp van het schip, was er geen sprake van een grote schok. De meeste passagiers waren zich er dan ook niet van bewust dat er iets ernstigs voorgevallen was.
Onderdeks echter was de chaos al snel compleet. Door de klap ontstonden er meerdere gaten in de romp, waardoor de eerste 6 compartimenten vol met water liepen. Achteraf is berekend dat de snelheid waarmee het water het schip binnenkwam, 15 keer meer was dan de maximale capaciteit van de pompen. Door het gewicht van al dat water kwam het schip al snel scheef te liggen, waardoor andere compartimenten ook onder water kwamen te staan.
Ondertussen was het tot de meeste bemanningsleden al wel doorgedrongen dat er iets ernstigs aan de hand was. Zo waren de marconisten al druk bezig met het uitzenden van noodsignalen (morsecodes), teneinde andere schepen te informeren over de gebeurtenissen.
Toen de kapitein om 0.45, meer dan een uur na de aanvaring, het sein tot ‘schip verlaten’ gaf, begon de ernst van de situatie langzaam tot de passagiers door te dringen. Het schip leek nog stabiel in het water te liggen, waardoor velen weigerden het schip te verlaten; men had meer vertrouwen in het solide ogende schip dan in de kleine houten roei- en reddingsboten. Maar naarmate het schip dieper in het water kwam te liggen, beseften meer mensen de ernst van de situatie. Tegelijk nam ook de chaos toe.
Al snel werd voor velen duidelijk dat er te weinig reddingssloepen waren en dat niet iedereen gered kon worden. In eerste instantie kregen passagiers uit de eerste klasse voorrang in de reddingboten. Tegen de tijd dat de passagiers in de derde klasse aan dek kwamen, waren de meeste boten al vertrokken.
Van de passagiers uit de eerste klasse overleefde meer dan de helft de ramp, van hen uit de derde klasse slechts een kwart. Alleen onder de bemanning kwam een hoger percentage om (van de technici overleefde zelfs niemand). Ook kapitein Smith ging met zijn schip ten onder, maar Bruce Ismay (directeur van de rederij van de Titanic) overleefde de ramp. Uiteindelijk kwamen 1522 van de in totaal 2200 opvarenden om het leven.
Het grootste deel van de overlevenden werd opgepikt door het schip Carpathia. Daar maakten zij opnieuw gebruik van de morseberichten, ditmaal om hun familie te laten weten dat ze veilig waren. Veel families zouden echter nooit meer een bericht ontvangen. Uiteindelijk werden er slechts 328 van de 1522 slachtoffers geborgen, de rest ging verloren in de zee.
Wist je dat er ook een film is gemaakt over Titanic? Een tip: zoek maar eens op YouTube!
