Corona

Henry Verbroekken doet verslag

In het begin, toen het in China was gevonden dacht ik nog “dat gaat niet zo snel” en dus maakte ik er nog lustig grapjes over. Iets met een paar biermerken. Opeens zie je in het nieuws dat Italië er ook mee kreeg te maken. Hele delen van het land gingen op slot net als in China. Da’s toch wel effe schrikken. Ik dacht “nog wat als dat hier komt. Kan ik straks niet meer naar mijn werk en moet ik noodgedwongen mijn verlof gaan oppakken.” Je zag wel dat er voorzichtig wat gehamsterd werd overal. En er begon lichte paniek te komen. 

Steeds dichterbij...

Op het internet verscheen dat het steeds dichterbij kwam: ineens had ook Duitsland en België ermee te maken en Spanje en Frankrijk. Na de Carnaval was dan ook Nederland aan de beurt. Je hoorde de eerste gevallen hier en het liep in het begin hard op. Ondertussen werd het op mijn werk steeds stiller. De grapjes erover zijn er niet meer.  Verschillende collega’s zitten nu thuis te wachten tot ze weer mogen komen werken. Helaas kan ik mijn werk niet naar mij toe laten komen; maar goed ook want thuis zitten is niks voor mij. Ook al heb ik nog genoeg te doen. 

Stiller op straat...

Het is ondertussen wel stiller op straat en als autist vindt ik dat niet eens zo onaardig moet ik zeggen. Iets meer ruimte in de winkels en op straat minder zwerfvuil. Zoals jullie kunnen lezen ben ik nog gewoon aan het werk, (in de groenvoorziening) ook al is mijn beroep niet vitaal. De mensen komen nu vaker buiten en dan valt een perk dat niet schoon is al snel op. Wel zijn er aanpassingen in de zin van atv (korter werken). Wij  mogen nu 5.5 uur aan een stuk werken en dan naar huis omdat wij niet kunnen schaften in de wagen. De komende tijd is dit anders helaas. Dat korter werken is ergens ook wel fijn: heb ik meer tijd om aan mijn hobby te werken of aan wat anders. 

Tijdens het Corona gebeuren blijf ik een beetje weg bij mijn moeder en mijn zusje. Heb wel dagelijks contact met ze. Zoals ik altijd doe dus daarin is weinig veranderd. 

Begeleiding komt niet meer in huis...

Wel echter zie ik begeleiding niet meer. Dat is effe anders voor mij. Ik zag haar normaal al weinig maar nu helemaal niet meer tot het is opgeheven. Dat vind ik persoonlijk wel wat minder. Ze bellen of beeldbellen wel met mij. Als er wat urgent is dan kan ik nog altijd terecht met mijn vraag.

Positieve dingen...

Als wij hieruit komen moeten we wennen aan de 1.5 meter samenleving en kijken wat er kan zei Rutte. Wat ik wel positief vind is dat er meer solidariteit is in de samenleving voor onze naasten en buren. Er is ineens veel mogelijk wat daarvoor niet kon. Links en rechts vloeien ideeën voort om toch elkaar te zien bv in een verzorgings tehuis. Dus al met al blijf ik er positief onder en we komen hier heel anders uit dan dat wij erin gingen. Het is nu vooral effe de rollercoaster blijven rijden en vooral doorgaan.

  Henry Verbroekken 14 april 2020


Reacties (0)

Reactie toevoegen +