Equipe Ravel weekend Vogezen 2018

Een verslag van Henry Verbroekken

Vrijdagmorgen. Om 4 uur ging mijn wekker af. Buiten begonnen de vogels net te zingen terwijl het nog donker was en ik mijn ontbijt naar binnen werkte. Vervolgens was het spullen inladen en om 5 uur reden we vanuit Brunssum naar het hoofdkantoor van Radar in Maastricht. Van daaruit vertrok de bus die ons en onze fietsen naar de Vogezen zou brengen. We hadden ons wel wat zorgen gemaakt of de fietsen wel goed vervoerd zouden worden. Toen we de fietstaanhanger zagen en het systeem waarin de fietsen zouden komen waren die zorgen voorbij. De doeken die we meegebracht hadden om onze fietsen te beschermen waren helemaal niet nodig.

Om 7.00 uur was alles en iedereen ingeladen en vertrokken we. Na 2 korte pauzes onderweg kwamen we om 2 uur aan in Saint Maurice sur Moselle. Na alles te hebben uitgepakt en we allemaal een kamer hadden gevonden konden wij overgaan tot de actie van de dag, fietsen. Een korte rit van 35 kilometers waarbij we genoten van de omgeving. Het was even lekker ontspannen en heerlijk je hoofd leeg maken.

Een deel van de groep besloot om nog een extra berg te beklimmen met de fiets, een ander deel genoot van het lekkers dat de koks, Anita en Iris, hadden klaargezet. Douchen, lekker eten en gezellig samen zitten en langzaam kroop iedereen zijn bed in om zich goed voor te bereiden op morgen, het hoofdmenu, de beklimming van de Ballon d’Alsace.

Op weg naar de Ballon d’Alsace

De zaterdag begon gelukkig wat minder vroeg. Om 9 uur was er ontbijt en nadat iedereen klaar was waren we wel een uurtje verder. Het werd tijd om ons om te kleden en de spullen klaar te maken. De bus vertrok richting de startplaats, Giromagny. Zo rond kwart voor 12 kwamen wij daar aan. Meteen werden de fietsen uitgeladen, de bruggen en de remmen goed nagekeken en her en der werden er nog wat banden opgepompt. Na het indelen van de groepen en het vaststellen van de buddy’s kon het feest beginnen. Tijd voor de kers op de taart!

De klim

De snellere klimmers waren er al gauw vandoor. Ik, Henry, ben niet de snelste door mijn gewicht maar ik doe het wel. Een volgersbus en 2 motards reden tijdens de tocht op en af en pendelde tussen de groepjes. Als er problemen zouden zijn waren zij er snel bij, maar gelukkig deden zich geen problemen voor. Zij brachten flessen met water naar de renners. De eerste renners kwamen na dik 1 uur klimmen boven. 

Ik moest nog 2 kilometer klimmen. Buddy’s John en Walter kwamen ons tegemoet om te kijken hoever ik was. Toen Walter zag hoe goed het ging heeft hij gebeld met de rest van de groep en gevraagd om op mij te wachten op de top. Ik had 5 buddy’s die mij hielpen. 

Rard zei tegen mij: ”Ik ben er vandaag voor de cliënten en niet voor mijzelf. Als ik die berg sneller wil op fietsen spring ik wel in de auto en rijd ernaar toe.” Om 10 over 2 ben ik op de top aangekomen. Het was tijd om even op een stoel te zitten, de innerlijke mens te versterken en na te praten over de klim.

De afdaling

Jasjes werden aangetrokken voor de afdaling. Maar eerst moest het hele spul op de foto. In de afdaling koos iedereen zijn eigen veilige snelheid. Dalen is een vak apart en je kunt het of niet. Op kop had al iedereen zijn eigen snelheid gevonden en soms ging het wel erg hard met snelheden van 60 km per uur. Haarspeldbocht na haarspeldbocht werd genomen en toen stonden we al beneden. Daar hebben we gewacht op iedereen en toen was het nog 4 kilometer fietsen voordat we bij ons vakantiehuis waren. Iedereen rook de stal en snel werd de weg vervolgd. Ik deed mijn eer als rode lantaarndrager weer alle eer aan en kwam als laatste aan.

De laatste avond en weer naar huis

Onder het genot van een hapje en een drankje kwamen de verhalen los over vandaag. Nadat iedereen weer fris en fruitig was werd het tijd voor de barbecue waarbij zelfs de chauffeur van de bus mee stond te bakken. Het werd een lange avond maar rond half 2 lag iedereen in zijn bed. Het werd stil in huis op het gesnurk na, deze merken daar zelf niks van.

Zondagmorgen. Om 9 uur was het weer ontbijten. Een groep vroege wandelaars kon meteen aanschuiven en nadat ook Marissa wakker was konden we aanvallen. Na het ontbijt was het spullen inpakken, een lunchpakketje maken en alles in de bus laden. Om 11 uur zaten we in de bus en om half 5 arriveerden we in Maastricht. Onder het gejuich van ouders en verwanten werden we onthaald als helden. Iedereen wilde vlug naar huis en we begonnen met uitladen. Na een kort bedankwoordje van Ageeth ging iedereen zijn eigen weg.

Het weekend is omgevlogen, ik ben moe maar voldaan. Heb je na het lezen van dit verhaal; dat klinkt leuk, dat wil ik ook! Geef je je dan vooral op. Graag willen wij meer fietsers erbij en wie weet ben je er volgend jaar bij. 

Tot op de fiets allemaal.

Klik HIER voor meer informatie over Equipe Ravel

  Verslag Henry Verbroekken juni 2018


Reacties (0)

Reactie toevoegen +