De Raad van Toezicht van Radar

Interview door Chantal, Mariska en Henry (3)

Mariska: Hebben jullie zelf ook te maken met mensen met een beperking?

Esther Voeten: Ja, ik heb er al iets over verteld. Sinds dit jaar werk ik ook in een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking.

Maryanne Schlösser: In twee opzichten. Thuis, ik heb een zoon die spastisch is, hij heeft een lichamelijke beperking. Ik herken ook in wat al ter sprake is gekomen, dat de talenten van iemand door de omgeving niet gezien worden en dat iemand echt op eigen kracht uit dat beeld moet komen. Anderzijds werk ik in de ouderenzorg. Beperking is dan misschien niet het goede woord, maar in onze organisatie wonen heel veel mensen die gewoon niet meer thuis kunnen wonen. Dat zijn mensen met dementie, maar ook bijvoorbeeld mensen die een hersenbloeding hebben gehad en daardoor allerlei dingen niet meer kunnen omdat ze geestelijk zijn aangedaan.

Chantal: Dat moet emotioneel best wel pijn kunnen doen, u hebt een zoon met een beperking en dit is ook uw vak?

Maryanne Schlösser: Misschien in de eerste tijd wel, want je hoort dat je kind zich anders zal ontwikkelen, via een andere weg naar de toekomst toe als wat je van tevoren bedacht hebt. Ik denk als je me op zo’n moment gevraagd zou hebben om iets te mogen toevoegen aan andere mensen met een beperking, dat ik dat niet zou kunnen. Omdat je zelf nog bezig bent om je leven met een kindje met een beperking een plaatst te geven. Maar mijn zoon is inmiddels 26. Hij studeert aan de Hogeschool Zuyd in Heerlen. Hij is een Limburger geworden in hart en nieren. Het zien van het hele proces naar volwassenheid, gewoon op kamers wonen, aangepaste auto krijgen, een heleboel dingen die hij heeft bereikt, dat maakt trots. Dat betekent dus dat ik ook vanuit die visie iets kan bijdragen. Dus nu grijpt dat niet anders aan als alleen maar vanuit een besef hoe krachtig mensen zijn die niet vanzelfsprekend in een gouden bedje kwamen. Dat het extra kracht vergt om die talenten te ontwikkelen.

Esther Voeten: Dat extra trots zijn herken ik wel. Het heeft mij alleen maar sterker gemaakt: ieder mens kun je in zijn kracht zetten. Daar kun je het beste uithalen door gewoonweg aandacht te hebben, te luisteren, goed te kijken en echt ervoor te zorgen dat iemand een stapje verder komt.

Frank van Attekum: Misschien nog een aanvulling. Toen ik heel jong was had ik een nichtje dat even oud was als ik. Zij was zeer zwaar geestelijk en lichamelijk beperkt. Ik weet dat toen ik 16 was en ze vertelden me dat ze gestorven was, ik er al mijn leven lang toen al mee gesleept heb, dus in die zin heeft dat wel in mijn jonge jeugd iets gegeven van potverdorie, hoe kun je daarbij helpen. Ik heb een tante, inmiddels 80, die is licht verstandelijk beperkt, daar ben ik mantelzorger van. Daar merk je dat je er op een andere manier gesprekken mee hebt. Dat is ook een soort ervaring van omgaan met mensen met een beperking.

Carla Verkeste: Ik beschouw het als bevoorrecht dat ik in mijn naaste omgeving geen mensen met een beperking heb, maar ik ben me er heel erg van bewust, dat dat morgen wel anders zou kunnen zijn. Een beroep doen op zorg of begeleiding is voor veel mensen geen vrijwillige keus. Het is nodig om in de maatschappij toch een zo volwaardig mogelijk rol te hebben om gelijkwaardig in de maatschappij te staan. Sommige mensen hebben daar een beetje begeleiding bij nodig.

Chantal: Wat vinden jullie van de cliëntenwebsite?

Henry: Trouwens wie van jullie had voor het CCR congres van ons gehoord?

Frank van Attekum: Voor het congres had ik er al van gehoord, maar heb het nog nooit gezien, dat is natuurlijk schandalig hè. Ik moet je wel zeggen dat ik heel weinig naar websites kijk. Ik ben een beetje ouderwets daarin. Maar nu is er een goede reden om dat wel te gaan doen.

Henry: Daarnaast zijn wij ook bezig om het bereik van het cliëntenweb te vergroten. We zouden van iedere tv in de woonvorm een smart-tv willen maken. Daarnaast ben ik nog bezig met een soort video conference tussen woonvormen in. Dat is een klein projectje van mij uit.

Chantal: Wisten jullie van ons bestaan, wisten jullie dat wij dit deden of is het allemaal nieuw voor jullie?

Edward Peters: Ik had de naam Henry wel eens gehoord, dus ik wist wel dat er iemand was die heel erg veel van digitale dingen wist, een soort gave had.

Henry: En die gave gebruik ik ook ten volle, heerlijk!

Edward Peters: Voor het congres had ik er inderdaad ook niet van gehoord. Dat was de reden om naar het congres te gaan. Jullie waren op het congres allemaal heel zichtbaar en dat is goed.

Maryanne Schlösser: Waar ik van onder de indruk was is dat jij, Henry, in jouw rol bij Radar steeds meer dingen overneemt die eerst medewerkers van Radar deden. Hoe je bezig bent met de smart-tv, dat vind ik goed, het is echt van jullie. Complimenten voor jou en je collega’s!

Chantal: U schoof aan bij onze workshop, meneer Peeters, wat was op het einde uw visie daarover?

Edward Peters: Ik vond het hartstikke leuk om te zien. Jullie waren aan het oefenen hoe je een video opname gaat maken van een interview. Jullie waren ook allemaal samen aan het bespreken hoe je dat het beste kunt doen. Zo liep de hele workshop. Ik ben daar gewoon enthousiast van geraakt.

Mariska: Wat doen jullie voor Radar?

Frank van Attekum: Misschien heb je vandaag het meeste gehoord wat Radar met ons doet. Als je zo naar deze vijf mensen luistert,  dan hoor je dat Radar niet alleen in het hoofd zit, wat heel belangrijk is, zo kunnen wij onze talenten gebruiken voor Radar, maar het zit ook bij iedereen in het hart. Dat is misschien wel het mooiste. Het is een beetje liefde tussen ons.

Chantal: Doen jullie wat met de mening van cliënten als die iets verbeterd willen zien?

Maryanne Schlösser: Wij komen in de privacy van waar mensen wonen. Wij zijn gast.

Henry: Ik heb jullie nog nooit gezien.

Maryanne Schlösser: Er zijn natuurlijk ook heel veel voorzieningen. We bezoeken er per jaar 3.

Edward Peters: Weet, dat als we op voorzieningen zijn, dat we met name dingen die belangrijk zijn voor cliënten willen weten. We toetsen ook op zaken waarvan we weten dat die spelen. Dat hoeft niet direct bij de cliënten te zijn, maar kan in de regio spelen. Hoe zorgt een gemeente voor financiering.

Dat kunnen thema’s zijn, waarover wij vragen stellen. We nemen dat mee terug in onze vergaderingen en wij gebruiken dat ook als ons gevraagd wordt wat goed is in bv. Brunssum, voor de cliënt.

Chantal: Ik ben al twee jaar bezig met iets specifiek voor cliënten, dat ligt nu bij communicatie. Als dat af is ben ik heel benieuwd naar jullie feedback.

Maryanne Schlösser: Erg leuk, dank je wel dat je ons dat laat doen.

Carla Verkeste: Soms gaan we ook bij mensen op het werk kijken. Twee keer per jaar hebben we contact met de cliëntenraad van cliënten en met de cliëntenraad van verwanten. Dus de wensen van cliënten horen we via meerdere wegen.

Frank van Attekum: Wat ik het mooiste vind is dat de cliënten hun wensen heel goed kunnen verwoorden.

Daarom is het ook heel waardevol. In die zin krijgen wij uit de gesprekken veel waardevolle informatie.

Dit was het laatste deel van het interview.

Het begin gemist?

Lees HIER deel 1

Lees Hier deel 2

  interview Chantal Kieboom,

  Mariska Snel,

  Henry Verbroekken

  Elke Slangen fotografie/video

    fotobewerking Robert van Deyl najaar 2017

Dit was het laatste deel van het interview.


Reacties (0)

Reactie toevoegen +