Monique Hollanders viert jubileum

Een reportage van Chantal Kieboom en Mariska Snel

Chantal en Mariska: In de eerste plaats bedankt dat je dit wilt doen!

Monique: Graag gedaan, ik voel me ook vereerd!

Chantal: Hoe ben je bij Radar terecht gekomen?

Monique: Dat is een verhaal op zich. Ik werkte op Maasveld, daar was ik bezig met de opleiding voor Z- verpleegkundige. Op een gegeven moment ging dat niet meer. Ik zat op een groep met heel laag niveau, gedragsproblemen, je kon er niet mee communiceren. Heel lastig. Toen zeiden ze op Maasveld, je mag hier de opleiding niet meer afmaken, want je moet op iedere afdeling kunnen functioneren. Ik vond dat heel erg, omdat ik toch een zwak heb voor de doelgroep: mensen met een beperking. Via Angelique, mijn nichtje ben ik van kleins af daarmee opgegroeid, leuke dingen mee gedaan. Door Angelique ben ik dit werk gaan doen, door de zorg die ik haar heb kunnen geven. Toen was er een vacature van Jan Baptist, waarna ik een gesprek had met Gerty de Veen. Ik heb dat eerlijk benoemd en Gerty zag en zei, Monique, je hoort gewoon in de zorg thuis, je komt bij ons werken! Ik ben toen in Meerssen begonnen als vakantiekracht. Daar heb ik 2,5 jaar gewerkt. Toen werd Amby geopend. Waarop ze zeiden, je krijgt een vaste aanstelling en je bent zelf van Amby, dus ga jij daar mee opstarten. Een van je taken zal dan zijn hoe de cliënten in het dorp kunnen participeren. Dat is heel makkelijk te doen als er iemand uit het team van het dorp is.

En nu zijn we 25 jaar verder.

Tien jaar geleden zei mijn toenmalig hoofd, Pieter Arts: Monique, je hebt veel meer in je dan alleen maar cliënten verzorgen. Zo ben ik aan de slag gegaan, heb eens verder gekeken en ben ik bij Club en Buurthuiswerk terecht gekomen. Dat doe ik dus al tien jaar, alleen maar leuke dingen organiseren.

Mariska: Wat heb je voor Radar gedaan?

Monique: Agogisch werk, bij Maasveld gewerkt en via Franciscusoord naar Jan Baptist, dat later Radar werd. 

Mariska: Hoe ben je aan vrijwilligers gekomen?

Monique: Eigenlijk melden zich vrijwilligers bij ons altijd vanzelf aan. Het is heel leuk om als vrijwilliger bij Club en Buurthuiswerk te werken, want je doet alleen maar leuke dingen, je gaat altijd met cliënten op pad. Het kost je eigenlijk alleen maar tijd en je krijgt er heel veel gezelligheid en dankbaarheid voor terug. Mensen staan er altijd voor open. Ook via facebook krijg ik reacties, waarna ik mensen meeneem.

Ze vinden het allemaal er leuk, het loopt eigenlijk vanzelf.

Mariska: Ga je wel eens mee op vakantie met Radar?

Monique: Nee, dat doe ik niet. Vroeger in de woonvorm gingen we met de woonvorm op vakantie, daarna ben ik met Parasolreizen nog een paar keer mee geweest, maar toen ben ik ermee gestopt. Het was niet meer te combineren met mijn werk.

Chantal: Hoe kijk je naar je jubileum toe?

Monique: Heel spannend. Ik vind het altijd heel leuk om leuke dingen te organiseren en te zien hoeveel plezier jullie daar allemaal van hebben, maar zelf sta ik niet zo graag in de belangstelling. Dus ik zei tegen mijn baas Evi, geef me het geld maar, dan doe ik dat in de boottocht, dan neem ik wat collega’s mee en dan is het prima. En nu het erop aan komt dank ik a wiah, die mensen die met de boottocht meegaan komen dus eigenlijk ook allemaal voor mij. Ik krijg heel veel kaarten en mailtjes, cliënten die zich verheugen….en dan denk ik OK, nu draaien we de rollen om. Normaal staan jullie in de belangstelling, nu sta ik in de belangstelling. Dat momentje eens pakken.

Chantal: Dat mag ook, dat verdien je ook.

Monique: Ja, vind ik ook leuk. Ik doe het met heel veel liefde. Dat is mijn werk, ik krijg ervoor betaald, maar het is zo leuk om te zien hoeveel dankbaarheid je ervoor terugkrijgt als je reacties krijgt van cliënten en blije gezichten ziet. Dat geldt ook voor iedereen die meewerkt aan een feest, van taxichauffeur tot artiesten, ze zijn altijd bereid om wat te sponsoren.

Chantal: Heb je ook wel eens gesprekken met mensen van buitenaf voor Club en Buurthuiswerk?

Monique: Ja, dat noemen ze netwerk. We komen 5 x per jaar bij elkaar met een aantal coördinatoren vrije tijd, uit Limburg en Brabant. We hebben dan een thema, waar we ervaringen uitwisselen.

Ik ga naar de beursvloer, naar trainingen, plekken waar je vrijwilligers leert kennen, naar de gemeente. Ik doe meer dan het organiseren van activiteiten en het bezoeken van jullie clubjes.

Chantal: Is het lastig werk en privé gescheiden te houden?

Monique: Ja, in dit werk is dat heel lastig. Het is soms heel verleidelijk om overal mee te gaan, gewoon omdat het zo leuk is. Ik hoef niet mee, want we hebben beroepskrachten die bij Radar werken en ook als vrijwilliger op de lijst staan. Het aanbod is ook zo groot, ik kan niet meer overal mee naar toe. Ik maak nu een goede verdeling. Er zijn activiteiten waar ik gewoon zelf bij wil zijn. En de clubjes bezoek ik ook nog regelmatig. Maar ik heb wel geleerd mijn tijd beter af te schermen, zodat ik in mijn privé leven ook meer rust heb. Dat had ik eerst niet. Nu heb veel meer vrije tijd die ik doorbreng met familie en vrienden, dat is ook heel belangrijk. 

Mariska: Hoe ben je erop gekomen om dingen te organiseren voor mensen met een beperking?

Monique: Ja, dat was een baan bij Radar. Mijn levensmotto is: geniet van het leven, maak er wat van.

De zon schijnt niet altijd. Toen ik in de woonvorm werkte waren we ook altijd weg in het weekend, naar de cinema enzo. Dus ik vond die baan altijd heel erg leuk. En toen kwam de vacature bij Club en Buurthuiswerk en ben ik meteen aangenomen.

Mariska: Heb je eerst iets anders gedaan bij Radar?

Monique: Ik ben begonnen als begeleidster, daarna heb ik bij het cliëntloket gewerkt en ben zorgplanbegeleider geweest en daarna Club en Buurthuiswerk. Eerst parttime, samen met Mariëlle Damen. Zij deed het stuk in Heerlen en ik deed het Heuvelland. Daarna werd ik gevraagd om fulltime te gaan werken voor Club en Buurthuiswerk, Mariëlle ging iets anders doen. De uitdaging was om van Heerlen en Heuvelland  één afdeling te maken. Dat is gelukt en het wordt alleen maar groter, want er is heel veel vraag naar. Nu is de opdracht: participeren. Doe zoveel mogelijk dingen met activiteiten die midden in de samenleving staan. Zoals Hub Adriaans, Beppie, waar cliënten gewoon tussen het publiek in staan, het samen beleven. Voor sommigen, zoals jullie is dat heel makkelijk, je koopt een kaartje en gaat erheen, maar voor een hele grote groep is dat echt moeilijk, daar moet alles voor geregeld worden. Dat doen we de laatste jaren steeds meer, ik vind dat een hele leuke uitdaging.

Mariska: Je bent binnenkort 25 jaar in dienst bij Radar. Wat zijn zijn de belangrijkste dingen die je in al die tijd geleerd hebt?

Monique: Ik heb heel veel geleerd. Als begeleider doe je je werk, je zorgt goed voor ze, regelt familie bezoekjes, zorgt dat ze er netjes uit zien. Gaandeweg heb ik begrepen dat ik heel goed ben in het organiseren van dingen. Daar ben ik enorm in gegroeid, die kans heb ik binnen Radar gekregen. Een netwerk, verbindingen leggen. Als we kijken naar hand aon hand ping ping, Radar zegt tegen mij: Monique, hier heb je zoveel geld, zorg dat er volgend jaar een carnavals activiteit is waarin je een samenwerking aangaat met andere zorgaanbieders van Maastricht en de Tempeleers. Heel veel mensen kende ik al, dus ik riep de mensen bij elkaar en vroeg of ze aan deze opdracht wilden meewerken. Zo ontstaat dat, net zoals met Maastricht Sport. Je legt lijntjes. Je weet wie je helpt en wie je kunt vragen. Ik ken heel veel mensen.

Mariska: Wat zijn je toekomstplannen?

Monique: Mijn einddoel heb ik behaald. Toen ik nog in de woonvorm werkte deed Rob Strijbos dit werk. Toen dacht ik al: die baan wil ik hebben. Maar je moet het ook kunnen. Omdat ik op het cliëntloket gewerkt heb en daar geleerd heb hoe je administratie doet, ben ik me gaan ontwikkelen.

Ik moet nog 20 jaar werken, zoals het nu uitziet. Ik wil niets anders meer doen. Ik heb ook geen ambitie dat ik hoger wil. Dit is leuk, ik zit echt op mijn plek.

Mariska: Hoe ga je dit jubileum vieren?

Monique: Iedereen denkt nu dat de boottocht mijn jubileum is, maar de boottocht hebben we ieder jaar. Ik heb alleen gezegd, we doen het dit jaar op 1 april, want dan ben ik 25 jaar in dienst. Zo is het begonnen. Dat het zo zou uitdraaien had ik nooit gedacht. Ik had niet verwacht dat we dit jaar met 260 man op de boot zouden zitten, waarvan 200 cliënten, de rest familie, vrienden, collega’s en vrijwilligers. Deze boottocht is grotendeels gesponsord door externe bedrijven waar ik altijd mee samen werk. Denk aan taxi van Meurs, Rederij Stiphout, Steunfonds Radar. TLP productions. Ook alle artiesten gaan gratis mee.

Chantal: Wat doet het met je als je dit werk niet meer zou kunnen doen?

Monique: Ik heb plan B klaar. Als Radar zou zeggen, we zetten de functie stop, dat kan gebeuren, dan ga ik zelf wat beginnen om toch iets voor jullie te organiseren.

Maar bij Radar wordt het alleen maar groter, Maasveld en anderen zijn al gestopt met vrijetijdsbesteding, dus die cliënten komen voor vrijetijdsbesteding nu allemaal bij Radar.

Mariska: Hoe ben je eigenlijk aan de artiesten gekomen?

Monique: Die moet je gewoon bellen. Maar ondertussen bellen artiesten mij ook: we willen volgend jaar op het podium staan bij hand aon hand ping ping, kun jij dat regelen?

Dat wordt dan besproken in de groep. Ik ben wel selectief, voor mij is niet iedereen een artiest, maar dat weet Chantal ook hè.

Chantal: Wat doet het met je, je jubileum?

Monique: Ja ik raak toch wel ontroerd, je krijgt in de wandelgangen toch wel wat mee en hoort ontroerende dingen. Ik moet me 1 april toch wat sterk gaan houden. Ik laat het maar gewoon gebeuren. Ik ben ook niet zenuwachtig. In mijn beleving is het gewoon de jaarlijkse boottocht.

Dat gaat altijd goed, alles loopt. 

Nu met mijn jubileum nemen een aantal vrijwilligers wat organisatie taken van mij over. Dan kan ik jullie ook wat meer aandacht geven en genieten van mijn jubileumfeest.

Chantal: Geniet maar van je feest, geef alles maar uit handen.

  reportage Chantal Kieboom

  en Mariska Snel, maart 2017


Reacties (2)

Een geweldig mooi en groot interview. Knap van Chantal en Mariska e wat een mooie foto van jullie drie. Monique is ook een schat en verdient het om in de belangstelling te staan. Goede keus om aan haar vragen te stellen. Ga zo door meiden en natuurlijk Monique ook.
Angelo @ 29 november 2017
Drie toppers bij elkaar...!
Frans Wilms @ 04 december 2017

Reactie toevoegen +