Jennifer interviewt Richard Smeets

Richard vertelt over zijn werk als begeleider

Jennifer: Nou Richard, heel fijn dat ik jou kan interviewen.

Richard: Mooi ik ben benieuwd.


Jennifer: Hoe ben je terecht gekomen bij stichting Radar?

Richard: Heel lang geleden was ik officieel hovenier, dus tuinman.

En toen ben ik op de Kanjel terechtgekomen, als niet-gediplomeerd in de tuinactiviteit.

Vervolgens ging ik een opleiding doen. Om met mensen met een beperking te leren omgaan.

Dat was in 1990. Dat is bijna 32 jaar geleden.


Jennifer: Heb je veel bijscholing en training gehad?

Richard: Ja, ik heb toen de SPW (Sociaal Pedagogische Werker) gedaan.

Ik had mijn eindverslag over kinderboerderijen geschreven.

Toen ben ik op Den Hoof in Valkenburg begonnen. En ging ik dierenverzorging doen.

Vervolgens heb ik beheerder kinderboerderij gedaan.

Ik heb verschillende cursussen en trainingen gehad.

Het mooiste dat ik nog had gedaan was een opleiding, om te leren omgaan met mensen met autisme 

en gedragsstoornissen.

Dat heb ik op de hogeschool in Eindhoven gedaan. En het was gewoon super om te doen.

Daardoor begrijp ik denk ik mensen een heel stuk beter.


Jennifer: Beter dan vroeger toen je minder ervaring had?

Richard: Ja! Dat klopt! En nu heb ik bijna geen moeite meer om te snappen wat iemand voelt of denkt of zegt.

Ja, ik kan me heel goed verplaatsen in de ander denk ik altijd.


Jennifer: Okee volgende vraag. Ooit wel eens verbaal geweld en agressie van een cliënt, met een gedragsstoornis meegemaakt?

Richard: Ja best wel vaak dat ik gedrag met geweld heb meegemaakt. Ook wel heftig met wapens.

Alleen wel geleerd dat de persoon zelf op dat moment er eigenlijk niet veel zelf aan kan doen.

En dat we de fasen vooraf beter in de gaten moeten houden.

Voordat iemand boos wordt zodat we kunnen voorkomen dat iemand ontploft en geweld gaat gebruiken of schelden.

Dus ik vind het conflict en geweld voorkomen veel belangrijker.

Ik denk dat het vooral heel belangrijk is.

Als iemand begint te schreeuwen of boos is om vooral naar zijn of haar verhaal te luisteren.

En dan te kijken van nou wat kun je daar nou aan doen?


Jennifer: Ben je ooit door iemand aangevallen met een wapen?

Richard: Nee, niet met een wapen. Ik werkte volgens mij drie weken in de zorg.

en toen heb ik een blauw oog gekregen van een cliënt.

En een andere keer vijf nagels in mijn gezicht gehad.

Dat was allemaal in het begin gebeurd, omdat ik de ander gewoon niet begreep.


Jennifer: Ja dus als je in het begin in de zorg gaat werken, leer je beter communiceren met een mens met beperking.

Richard: Ja dat is het inderdaad, hoe begrijp ik de ander.

Wat hij of zij zegt? Heel vaak kan de persoon ook niks eraan doen.

Iemand wordt niet voor niks boos.

Heel vaak komt het doordat iemand zich niet begrepen voelt. Of niet serieus genomen voelt.


Jennifer: Ja, leven met een beperking dat is ook moeilijk.

Richard:

Dat is inderdaad ook moeilijk en als je een beperking hebt en dan ook nog niet begrepen wordt.

Of je vindt of voelt dat je niet begrepen wordt,

Dat kan frustraties opleveren.


Jennifer: Ja, inderdaad. Heb je een heel drukke baan?

Richard: Ik heb een heel drukke baan. Ik doe van alles.

Ik vervang op verschillende dagbestedingen en woonvormen.

Ik begeleid cliënten die thuis wonen.

Daarnaast geef ik trainingen aan cliënten en medewerkers van Radar.

Ik verzorg vergaderingen van medewerkers van Radar.

Dus eigenlijk heel breed van woonvorm tot dagbesteding, maar ook heel veel op kantoor.

Eigenlijk van alles, want geen dag is hetzelfde.


Jennifer: Nee, dan verveel je je eigenlijk ook nooit, hè.

Richard: Nee, ik verveel me nooit nee.


JenniferDat is heel fijn om te horen.

Richard: Ja, dat is wel heel druk dat is wel een strakke agenda bijhouden maar goed over het algemeen,

lukt het mij heel goed. Alles loopt als iedereen doet wat die moet doen, dan komt het helemaal goed.

Ik vind het heel leuk om te werken, om te zien hoe andere mensen ook kunnen groeien.

Ik vind dat je niet naar de beperking moet kijken, maar naar waar iemand goed in is,

dat is veel belangrijker.

Dat geeft je veel meer energie dan iets te doen wat je toch niet snapt.

Ik denk altijd ga gewoon doen waar je energie van krijgt. Als je ogen open gaan en dan zeg je daar ga ik naartoe en daar ga ik werken.

Dat vind ik vele malen belangrijker want dan kun je groeien.

Het geeft je zelfvertrouwen en het geeft cliënten ook zelfvertrouwen.

Ik denk dat we teveel angstig zijn om soms iets aan een cliënt over te laten.

Terwijl ik denk dat je het gewoon moet proberen.

Dan mag je vallen en opstaan en je mag fouten maken, want van fouten leer je.


Jennifer: Je bent nooit te oud om te leren.

Richard: Ja, ik zeg altijd doe het gewoon en we kunnen het er later over hebben wat je nog meer had

kunnen doen en wat je denkt dat je minder goed hebt gedaan.

Fouten maak je niet omdat je soms niet weet wat de gevolgen zijn.

Soms kun je dingen anders doen.

Je weet dat als je ’s avonds zonder licht op je fiets rijdt dat je een bekeuring kan krijgen.

Je weet ook dat je aangereden kunt worden, omdat een auto je niet ziet.

Maar sommige mensen weten dat niet, en die moeten jammer genoeg eerst ervaren.

dat ze eerst een bekeuring krijgen en dan pas het licht elke avond aan gaan doen.

Of dat ze één keer geluk hebben als het goed is.

Dat ze bijna door een auto zijn aangereden dat ze denken: daarvoor moet ik het licht aan doen. Dan wordt ik

beter gezien dat is ook het leren en dat mag.

Je verbrandt je ook maar één keer aan het gasfornuis, dan let je de volgende keer erop.


Jennifer: Zijn problemen altijd snel opgelost?

Richard: Sommige problemen los je niet direct op.

Dat is afhankelijk van het probleem.

Ik denk dat je altijd in gesprek moet blijven.

Hoe kun je het samen oplossen?

Ik kan een oplossing voorstellen aan iemand, maar als die het niet eens is, gaat die het ook niet doen.

Ik denk altijd dat we samen moeten kijken van hoe vind jij het prettig om dat op te lossen?

Ik zie of ik hoor dat teveel door begeleiding en ouders bepaald wordt.

Ik denk dat de cliënt heel veel dingen zelf kan oplossen en dat die daardoor groeit in eigenwaarde.

Sommige dingen zijn op dit moment niet op te lossen.

Maar misschien, na een tijdje wel. Ook dat kan.

Weet je, je kunt lezen of je kunt niet lezen dat kan.

Kun je dat leren? Ja dat kun je leren.

Maar je hebt tegenwoordig ook spraakcomputers.

waarbij je een boek wordt voorgelezen.

Dan hoef je niet te lezen, nee dan wordt het boek voorgelezen.

Dus je moet gaan kijken, hé ik zou een boek willen lezen.

dan kun je ook zeggen, nee ik wil een boek luisteren,

en dat kan, heel veel boeken worden voorgelezen,

Dat is het mooie van internet, daar kun je tegenwoordig alles op vinden.


Jennifer: Ja, daarom is het belangrijk dat iedereen internet heeft.

Richard: Ja, en ook als je het niet hebt,

dan moet je gaan kijken, wat heb je nog wel nodig om internet te krijgen?

Als iemand niet kan fietsen dan wordt het heel moeilijk.

Maar er zijn dan al wel technieken om iemand wel te leren fietsen.

Er zijn schoenen die je niet hoeft te strikken, die gaan automatisch die strikken zichzelf.

Er zijn mensen die niet kunnen lopen, maar door de techniek kunnen ze nu wel lopen.

Door het hebben van aparte benen of andere benen.

Dat vind ik wel mooi. Het is ook kijken in mogelijkheden wat is ervoor nodig?

En sommige dingen zijn er al, alleen je weet ze soms niet te vinden.

dus dan ga je Googelen en daar is internet mooi voor.


Jennifer: Ja dus er zijn zoveel ideeën die niet te betalen zijn voor Radar.

Richard: Je gaat gewoon kijken naar de zorgverzekering of met de gemeente.

Wie kan nou wat betalen?

Ook dan kun je zeggen het gaat niet.

Dan moet je gaan kijken, hé hoe kunnen we dit nou doen?

Dat hij of zij die spullen wel krijgt.

Dat is net hetzelfde als ik kan zeggen ik wil een hele dikke dure auto hebben.

Maar als ik daar het geld niet voor heb, houdt mijn idee ook heel snel op,

dan kan ik ook kijken, hoe zou ik dat wel kunnen krijgen.


Jennifer: Wat zijn jouw sterkste punten of kanten?

Richard: Mijn sterkste kant is dat ik naar mijn mening kan inleven in hoe het is om een beperking te hebben.

Ik heb vroeger heel erg gestotterd. Ik werd vroeger niet begrepen.

Ik zie nu nog redelijk vlot aan de ander als die zich niet begrepen voelt.

Dat vind ik mijn sterkste punt.

Daarnaast ga ik voor mijn werk 100% en misschien meer.

Wat is mijn valkuil? Soms wil ik te snel gaan.

Dat ik niet altijd rekening houd met de mensen om mij heen.

Dat ik te snel in de oplossing zit voor iemand anders en iemand niet laat meedenken.

Daar ben ik mij bewust van.

Dat is ook een stuk enthousiasme.


Jennifer: Okee, ik begrijp het wel, heb je ook logopedie lessen gehad of trainingen?

Richard: Ja ik heb logopedie gehad vanaf mijn 6e jaar volgens mij twee jaar. 

Op mijn 18e heb ik opnieuw logopedie gehad en die hielp wel een stukje vertrouwen in jezelf hebben.

Is ook heel belangrijk.


Jennifer: Ik heb ook last van spraakproblemen. Daarom kan ik het heel goed met jou vinden.

Richard: Ja, als ik naar jou kijk Jennifer,

dan zie ik vooral als jij onrustig ben dan ga jij onduidelijker praten.

En als je rustig ben zoals nu, dan gaat het prima.


Jennifer: Daarom heb ik een training nodig om minder boos te worden.

Ik mag boos zijn maar als ik boos wordt, ga ik heel snel praten en dan wordt ik heel vaak niet begrepen door

anderen. Daarom heb ik niet voor niks een sociale training aangevraagd bij Maasveld.

Richard: Ik denk dat heel goed is om naar jou te kijken.

Als ik een stukje onrust in mijn buik voel, wat moet ik dan doen.

En daar zijn heel veel oplossingen voor. Daar zijn heel veel trainingen voor.

Maar het is ook jezelf leren herkennen, van hey er gebeurt iets met mij en dan word ik onrustig,

en waar word ik onrustig van?

En soms heb je het gewoon.

Het kan van alles zijn.


Jennifer: Ik heb wel het meeste last van stress.

Daarom als ik heel erg gestresst ben dan ga ik even naar huis om af te koelen.

Richard: Ja, maar waar komt de stress vandaan?

Jennifer: Ja, dat weet ik wel intussen. Ik weet ongeveer waar de stress vandaan komt.

Richard: Dat is mooi om te horen ik ken je al best lang.

Dat je jezelf nu wel beter leert herkennen, dat is ook een stukje levenservaring wat je gewoon zelf hebt en krijgt en mag voelen en mag denken.

Dat maakt je helemaal uniek,

jij bent Jennifer en ik ben Richard.


Jennifer: We zijn samen uniek.

Richard: Ja, ieder mens is uniek denk ik altijd.


Jennifer: Je werkt zowel buiten Radar als binnen Radar, klopt dat?

Richard: Ja, ik werk eigenlijk alleen bij Radar

En soms met de POS gesprekken zit ik ook in een werkgroep die landelijk is.

Dan ga ik vanuit Radar met andere organisaties praten.

We kijken samen hoe we de POS gesprekken beter kunnen laten plaatsvinden.


Jennifer: Wil je bij Radar blijven werken?

Richard: Ja ik zit heel goed bij Radar. Ik doe waar ik energie van krijgt.

Dat vind ik het allerbelangrijkste, dat brengt veel meer op.


Jennifer: Word je vaak gewaardeerd door je collega’s?

Richard: Dat is heel wisselend. Over het algemeen wel,

sommige collega’s die waarderen mij niet zo.


Jennifer: Nee, je hoeft niet altijd collega’s leuk te vinden.

Richard: Nee, dat ik me soms met teveel dingen bemoei.

Dat kan en dat mag, Ik heb er geen problemen mee.

Ja, over het algemeen krijg ik best redelijk het gevoel dat ik het goed doe.

Ik krijg de meeste complimenten van de cliënten en niet van de collega’s.


Jennifer: Oh okee, haha, precies omgedraaid.

Richard: Ja precies omgedraaid ja.

Maar ik doe ook heel veel voor cliënten, denk ik in dit geval.

Daar voel ik zelf een stuk dankbaarheid.

Als iemand zegt dank je wel voor het gesprek of dat je er was. Dat vind ik ook heel fijn om te horen.

We vergeten vaker om elkaar complimentjes te geven.

Denk ik altijd.


Jennifer: Ik vergeet ook vaak complimentjes te geven.

Maar soms als ik er wel zin in heb dan geef ik wel complimentjes.

Richard: Ja dat mag en dat wordt heel vaak vergeten.

We worden sneller afgerekend op wat je niet goed doet dan wat je wel goed doet denk ik.


Jennifer: Nou, laatste vraag: heb je wel eens een burnout of blackout gehad?

Richard: Nee, ik heb nog nooit een burnout gehad.

Even afkloppen. Ik heb het weleens moeilijk in mijn werk gehad of privé gehad.

Maar ik ben wel een sterk iemand die nooit ziek is of bijna nooit ziek is.

Ik denk dat de laatste keer dat ik echt ziek ben geweest was 17 of 18 jaar terug.

Dat ik de griep heb gehad dus ik ben bijna nooit ziek.

Maar dat betekent dat je goed voor jezelf moet zorgen.

Goed eten, goed drinken, goed uitrusten, leuk werk hebben. Je moet energie krijgen.

Je moet zoeken waar je energie van krijgt.

En ik ben zelf heel erg gevoelig voor de zon.

Als de zon bij mij schijnt dan heb ik 400% energie.

Van donkere dagen en regen, daar krijg ik geen energie van.

Daar wordt ik een beetje verdrietig van als het soms heel erg lang duurt.

Maar ik heb nog nooit een burnout gehad.

En dat gun ik ook niemand.


Jennifer: Ik heb iemand meegekregen, mag geen naam noemen, binnen Radar, die heeft wel een burnout

gekregen.

Richard: Ook dat kan. Soms heb je het zelf niet door of in de hand.

Soms gebeuren er op een korte tijd heel veel dingen die je in jouw hoofd niet kan plaatsen.

En dat kunnen werkdingen zijn, die met werk te maken hebben.

maar het kan ook privé zijn of een combinatie van werk en privé zijn.

Dan loopt het emmertje gewoon vol en als je zelf niet door hebt dan kan het gebeuren.

Daar zijn we mensen voor, en dat mag.

Dat kan bij ons allemaal.

Cliënten kunnen ook een burnout krijgen.

  Interview Jennifer Jamin

Clientenweb, maart 2022


Reacties (0)

Reactie toevoegen +