Frans Theunisz

hoogst genoteerde Limburgse artiest allertijden

Mariska: Welkom bij het interview.

Frans Theunisz: Ja, goeie morgen!

Mariska: Hoe oud was je toen je begon met zingen?

Frans: Dat is alweer heel lang geleden. Ik heb eerst gevoetbald. Ik zat in de muziek en begon eigenlijk met zingen toen ik in een band ging spelen. Dat was op mijn 18e jaar. Wij speelden allemaal Engelstalige nummers, de band heette Opus. We trokken door Europa met de band, Frankrijk, Luxemburg, Duitsland en Nederland. Ik ben ermee gestopt omdat ik toch eigenlijk liever een gewone baan had in de maatschappij, van 8 - 5 werken. Het bedrijf waar ik begon te werken lag in Maastricht en is naar Eysden overgeplaatst. Dat was Cox-Geelen. In Maastricht zeiden ze daar vroeger tegen: ut kachelpiepenfabriek. Alles wat met kachel te maken had werd daar gemaakt. Tegelijkertijd ben ik blijven zingen, ben toen overgegaan op het dialect. Dat doe ik inmiddels al 55 jaar.

Chantal: komt er een feestje vanwege je jubileum?

Frans: Nou ik ben niet zo’n feestvierder. Ik treed wel op, maar niet speciaal daarvoor. Ieder weekend zit ik wel ergens een feestje te vieren. En er zijn andere dingen in het leven die ook aandacht vragen. Dadelijk ga ik naar een vriend die er in het leven niet meer lang zal zijn. Dat vind ik voornamer dan te denken aan een feestje. Wat dat betreft is het contrast heel erg groot. De dood en het feestvieren.

Chantal: Zit het zingen in de familie?

Frans: Ja, eigenlijk niet direct. Ik ben als eerste begonnen met zingen. Een broer van mij, die al lang overleden is heeft ook gezongen. Ik had twee broers, die allebei al langer geleden overleden zijn. Ik ben de enige nog die over is. Zussen heb ik niet. Maar Nico heeft gezongen bij El Capsones. Hij is ook nog even bij de Nachraove geweest. Hij deed ook altijd de dameszitting van de Batavieren in de Bonbonnière, daar kwamen 800 dames.

Dat was een van de grootste dameszittingen die er waren in Maastricht.

Helaas is hij aan die vreselijke ziekte overleden, zoals er meerdere vrienden ook aan overleden zijn. Dat zijn toch minpunten in mijn carrière. Ik heb een vriend, met een zware hersentumor verloren, hij was pas 55 jaar. Vanmorgen kreeg ik dat bericht van de goede vriend die niet meer lang te leven heeft, het is mooi dat hij me nodig heeft, dan ga ik daar naartoe. Maar ’s avonds moet ik dan weer optreden om mensen te plezieren. Het contrast is erg groot. Dat is het moeilijke van artiest zijn. Maar ja, dat is mijn leven. Ik denk vaak aan die clown, die achter zijn masker huilt en een lach op zijn gezicht heeft op het masker.

Mariska: Wat doet het met je als je niet meer zou kunnen zingen?

Frans: Ik denk dat het heel moeilijk zou zijn. Ik doe veel werk voor andere artiesten, dat werd niet altijd even goed gewaardeerd. Zo zijn er artiesten die denken dat ze de wereld hebben veroverd en die stellen dus niets voor. Je moet eerst vriend zijn van alle mensen. Ik heb ook mensen die niet van mijn muziek houden, ik respecteer dat. Ik hou van iedereen, van alles. Ik ben trots dat er in Limburg 4 clubs voetballen in de eerste- en eredivisie. Daar moet je niet als Maastrichtenaar, maar als Limburger trots zijn.

Chantal: Wat doet het met je als je optreedt voor mensen met een beperking?

Frans: Ja…dat zijn mijn allerbeste fans. Ik vind het zo mooi dat jullie gewoon meedraaien in onze maatschappij. De hulpmiddelen die mensen hebben zijn eigenlijk de beperking, niet de mensen zelf. Ik zie jullie: jullie hebben geen beperking, want anders zaten jullie hier geen interview met mij af te nemen. Vroeger zeiden ze: dat zijn gehandicapten. Ja, als ik een vinger af heb ben ik ook gehandicapt. Snap je? Het zijn de liefste mensen op de wereld. Met optredens laten zij je ook voelen dat ze van je houden. Mooi!

Mariska: Wat is het belangrijkste voor een artiest?

Frans: Dat mensen van hem houden, of van haar. Bijvoorbeeld Angelina, die houdt ook van mensen. Gezond blijven is natuurlijk ook belangrijk. En ze moeten ook van je muziek houden. Er zijn ook mensen die niet van mijn muziek houden, maar die houden wel van mij als persoon. Als je dat kunt, de mensen in hun waarde laat, ze moeten fan van Frans Theunis zijn en niet van mijn muziek. Dat is eigenlijk het voornaamste voor een artiest om dat te bewerkstelligen.

Chantal: Van alle CD’s die je gemaakt hebt, kun je er een noemen die je het meeste aangrijpt?

Frans: Vroeger, met de Nachraove hebben we een liedje opgenomen, dat heette Vrede op aarde.

Het was een kerstliedje. Een groot winkelconcern had dat betaald en zo kregen alle mensen van Maastricht, die voor 25 gulden boodschappen deden op een zaterdag, dat singeltje gratis erbij. Wij stonden toen voor die zaak dat liedje te zingen. Dat is me altijd bijgebleven, dat was een heel mooi moment.

Ik heb heel veel mooie momenten meegemaakt. Ik heb met de grootste artiesten van Nederland mogen optreden. Ik heb de grootste dialect hit in Nederland gehad, ja, wat wil je dan nog meer? Ik heb zoveel mooie dingen meegemaakt. Maar ook hele minder mooie dingen. Ik ben een emotioneel mens. Iemand die pijn heeft kan altijd bij mij terecht. Dat trek ik me dan aan, dat siert me zegt iedereen. De mens Frans Theunisz en de artiest Frans Theunisz. Ik heb daar ook een koninklijke onderscheiding voor gekregen. Ik kreeg de bronzen legpenning als ereburger van de stad Maastricht. Niet omdat ik Sjeng aon de geng ben, maar omdat ik mens ben. Toen ze me vroegen waar ik die penning uitgereikt wilde krijgen heb ik gezegd op Maasveld, omdat die mensen me ook aan het hart lagen. Daar hebben we een heel groot feest gevierd met die mensen daar. Ik voelde me verplicht dat die mensen daar getuige van zouden zijn. Niet op het Preuvenemint.

Chantal: Wat is het gekste of raarste dat je ooit van een fan hebt gekregen?

Frans: Ik heb zoveel mooie dingen gekregen…..Ja, iemand heeft een keer een narrenkap gemaakt van allemaal steentjes. Ingelijst als een soort schilderijtje. Toen dacht ik: dat was zo’n pokkewerk om dat te maken, die moet daar zeker 3 maanden aan gewerkt hebben. In Bunde had ik opgetreden voor mensen met een beperking, daar hadden ze een huisje voor mij gemaakt waar bijen in konden. Een bijenhouder. Die heb ik opgehangen op de camping en de hele zomer heb ik bijen gezien.

Chantal: Heel erg bedankt dat je dit hebt willen doen.

Frans: Ik was in ieder geval zeer verrast toen ik de kantine binnenkwam. Ik heb nu nog meer bewondering voor jullie. Ooit kom ik nog eens appeltaart eten hier, dat heb je me beloofd!

  interview Chantal Kieboom

  interview Mariska Snel

februari 2019


Reacties (0)

Reactie toevoegen +