Interview met Maud Knubben van Dela-deel 2

Wat kan een uitvaartverzorger voor je doen?

Mariska: Wat zijn jullie diensten voor onze doelgroep?

Maud: Heel goeie vraag. Die zijn eigenlijk hetzelfde als voor iedereen. Waarbij we zeggen: Kom naar ons toe als jullie meer willen weten. En als jullie het leuk vinden om eens in het crematorium te komen kijken, zijn jullie hartstikke welkom. Dit zeggen we tegen iedereen.

En samen met Gerrie kijken we al een heel tijdje hoe we jullie zo goed mogelijk kunnen informeren. Daar is het wensenboek dat Gerrie gemaakt heeft al uitgekomen.  

Want het is heel belangrijk dat je weet wat je te wachten staat als het ooit gebeurt.

Robert: Een van onze vragen was toevallig ook: Zijn er hier rondleidingen?

Maud: Ja dat kan! We hebben vorige week een rondleiding gehad in het crematorium in Geleen met een groep vrijwilligers. En die mogen dan overal kijken, ook achter de schermen: Wat gebeurt er nou. Ook bij de ovenruimte en in de verzorgingsruimte. En er was één meneer bij die vond het heel akelig en die zei: “Ik ben altijd zo bang voor de dood. Ik weet niet wat dat is”. En op het einde van de rondleiding zei die: “Ik ben zo blij dat ik geweest ben! Ik ben niet meer zo bang”. En dat was een meneer van ergens in de 60. Mijn dag was helemaal goed. Ik ging naar huis, ik dacht: Ik heb 1 meneer in elk geval vandaag al heel gelukkig gemaakt want hij is niet meer bang. En ik kreeg de dag daarna een mailtje van die organisatie die zei van: “We zijn zo blij dat we geweest zijn en we vonden het allemaal heel fijn. Vooral deze vrijwilliger is van zijn angst af”. Ja, top!

Mariska: Dat is wel mooi!

Maud: Ja. 

Robert: Wat doen jullie met de wensen van de overledenen?

Maud: De wensen van de overledenen die zijn natuurlijk heilig! Want die heb je niet voor niks, die wensen. Dus als er wensen zijn, dan gaan we die zo goed mogelijk proberen uit te voeren. Want die staan op papier en die heb ik dan. En dan gaat het zo gebeuren. 

Robert: Kan echt alles aangevraagd worden als muziek tijdens de uitvaart?

Maud: Goeie vraag. Alles kan! Ik heb al polonaise gehad in de aula met carnavalsmuziek, hele serieuze muziek, popmuziek, rockmuziek, orkest, de schutterij, fanfare, alles mag.

Mariska: Nog geen hardcore?

Maud: Heb ik ook al gehad. Het is jouw afscheid en jouw muziek wordt er gedraaid.

Robert: Of metal, hardrock, disco? Of rap of reggae? 

Maud: Alles kan! Mijn collega vertelde over een uitvaart, dacht oh ja die heb ik nog niet gehad, maar is ook wel een heel mooi verhaal. De familie zei dat diegene die overleden was, dat was echt een feestnummer. Als hij d’r was, was het altijd feest. Dus de familie zei: “Het moet nou ook gewoon feest zijn. Het zou niet passen bij hem als we nu allemaal in die rijen gaan zitten en dan gaan vertellen wat het voor een fijn persoon hij was.” Dus die vroegen of wij alle banken en stoelen uit de aula van het crematorium wilden halen. Nou dat hebben we gedaan, dus de aula werd een grote “staanruimte”. De mensen kregen bij binnenkomst allemaal op dienbladen een glaasje bubbels en die kwamen binnen en die zeiden: “Ja, dat is wie het dan was” en die hebben alleen maar gestaan en geluisterd naar hele harde muziek. De kist stond in het midden en dat was voor hun een top afscheid. En daar draait het om, het maakt niet uit wat ik ervan vind, als het voor de familie goed is, is het voor mij ook goed. 

Mariska: Komen de overledenen in een archief van de gemeente en hoort dat ook bij het maken van een testament?

Maud: Oe, dat is een ingewikkelde vraag. Volgens mij stel je 2 vragen tegelijk. Als iemand overleden is, dan moeten wij altijd naar de gemeente toe om daar te melden dat iemand overleden is. En dan doe ik eigenlijk aangifte van overlijden. En de gemeente maakt dan een akte van overlijden. Als je geboren wordt, dan krijg je een geboorteakte en als je sterft, dan krijg je een overlijdensakte; en dan word je officieel uitgeschreven uit het register van de gemeente. Dan woon je daar niet meer. 

Robert: Kunnen mensen over veertig jaar of zo, jou terugvinden in het archief voor bijvoorbeeld een stamboom?

Maud: Ja, ja. Die archieven die blijven gewoon allemaal bestaan. Daar sta je ook gewoon in. Maar alleen ben je dan niet meer ingeschreven in het bevolkingsregister. 

Want ze willen weten, hoeveel inwoners heeft Maastricht. Ik zeg maar iets, even voor de vorm, 1000. En als er iemand overleden is, zijn het er nog 999. 

Robert: Hoe zit het met het testament?

Maud: Ja, dat doet iedereen voor zichzelf thuis. Elk gezin maakt een testament, waar in staat waar hun geld of hun bezittingen naar toe mag als dat er is. 

Robert: Als iemand eenzaam was, hoe verloopt dan de uitvaart?

Maud: Ja, dat gebeurt best wel veel. Iedereen krijgt een heel mooi en waardig afscheid. Of er nou 500 gasten zijn of 1 gast, voor mij is dat precies hetzelfde. Dus als iemand heel eenzaam was en maar een paar mensen om zich heen heeft, dan is er gewoon een heel klein afscheid. Maar dat is niet minder mooi dan een groot afscheid. Vaak zijn de kleine afscheidsceremonies nog mooier dan die met heel veel mensen. Dat is heel intiem. Als je over het leven van iemand praat is het anders als je met z’n vieren aan tafel zit dan als je met honderd mensen zit. 

Mariska: Je hebt ook uitvaarten in een besloten kring.  

Maud: Ja, daar kiezen mensen zelf voor. Als de familie zegt we willen alleen maar de familie bij de uitvaart. De buren en de vrienden vertellen we wel dat de persoon overleden is, maar die komen niet op het afscheid. Nou, dat mag! En nu met corona was dat sowieso altijd in besloten kring. 

Robert: Sommige mensen willen geen afscheidsdienst.

Maud: Er zijn best wel veel mensen die dat zeggen: “Ik wil helemaal geen afscheid, ik ga in stilte”. Dat kan ook. 

Robert: De familie kan op een andere manier afscheid nemen om dit toch te verwerken. Bijvoorbeeld samen gaan uiteten. Toch?

Maud: Ja! Dat is de wens van de familie en overledene. En wij proberen alles zo goed mogelijk te regelen. En voor ons is niks gek. Alles wat mensen willen, dat proberen wij te regelen. 

Mariska: Gaan er ook wel eens dingen mis?

Maud: Er gaat wel eens iets mis. Weet je wat er heel soms wel eens mis gaat? Dat er bijvoorbeeld de verkeerde muziek start. Dat je in het crematorium bent en dat de mensen een muziekstuk hebben gekozen en dat de verkeerde muziek start. Of dat die niet start. Dat het stil blijft. Dat is héél vervelend. Het gebeurt soms. En dan kan je daar niks aan doen. 

RobertEn zeg je misschien sorry en zoek je het juiste uit?

Maud: Precies dat! Dan zeg je inderdaad sorry, er gaat even iets mis. We gaan het herstellen. Als je met computers werkt dan kan er ergens een systeem uitvallen. Gelukkig gebeurt dat niet vaak. Ik heb het misschien in die 10 jaar 1 of 2 keer gehad. 

Iets anders dat mis kan gaan is dat als er veel bloemstukken zijn en een bloemstuk is achtergebleven. Dan stuur ik een drager snel terug naar het uitvaartcentrum om de bloemen te halen. Bijna alles wat mis gaat kan opgelost worden! Als je maar eerlijk bent naar de nabestaanden. Mensen begrijpen dat meestal ook echt wel.  

Robert: Kun je grapjes maken tijdens uw werk?

Maud: Ik probeer altijd heel goed te voelen hoe het in de familie is. Soms is een familie zo verdrietig, dat het niet kan en dat het ook niet gepast is. Maar bij sommige familie kan een klein grapje een beetje lucht geven. Je voelt wel aan wat je kan en wat je niet kan zeggen. Maar het is echt niet zo dat het alleen maar verdrietig is. Dat zei ik straks al, soms wordt er echt wel gelachen. 

Wordt vervolgd... (deel 3 komt later nog)

Klik HIER voor deel 1

Klik HIER voor deel 3

  Interview Mariska Snel

  Interview Robert van Deyl

  Tekstverwerking Erwin Hoenjet

Cliëntenweb, december 2021


Reacties (0)

Reactie toevoegen +