Chantal Kieboom

geïnterviewd door Huub Adriaans

Huub: Weet je wat belangrijk is, hè Chantal als ik aan jou zou vragen, toen ik nog kind was op de basisschool, wist ik niet wat ik wou worden later. Iemand zei: ik wil later politie agent worden, een ander meisje zei: ik wordt juf. Ik wist het niet, ik wist niet wat voor vak ik zou willen gaan leren. Hoe ouder ik werd kwam ik erachter, logisch omdat het zo breed is, dat het belangrijkste is om iets te beteken en met mensen bezig te zijn. Dat houd me jong, het houd me speels en ik geniet er gigantisch van. Dus ik was er toen eigenlijk al mee bezig, maar ik dacht zoals de maatschappij dacht: je moet een keuze maken, je moet een richting opgaan. 

Had jij dat ook vroeger, dit wil ik worden of wist je dat niet?

Chantal: Ik had vrij snel al het idee wat ik wilde worden en welke kant ik op wilde gaan. Ik wilde iets met horeca en keuken gaan doen. Mijn vader kan heel goed koken, dat heeft mij altijd gefascineerd. Ik haalde er altijd goede punten voor. 

Wat vind je leuk aan koken?

Chantal: Je kunt je creaties kwijt, je verstand op nul zetten, je bent constant bezig met eten maken. Dat is ook wel waar ik mijn rust in vind. Het is gewoon heerlijk om te kokkerellen, nieuwe concepten te bedenken, dat is leuk om te doen. 

Jij wist wel al wat je wilde gaan doen? En als je nu na 20 jaar terug kijkt, is dit wat je had verwacht? Is het leuker of minder leuk geworden?

Chantal: Ik heb een black-out gehad, heb in verschillende horeca zaken gewerkt. De laatste was Mosa zorg groep. Daar konden ze me door de financiële veranderingen niet meer de begeleiding leveren die ik nodig had, wat ik jammer vond, ik zat daar goed.

De begeleiding heb je echt nodig, omdat je anders het gevoel hebt?

Chantal: Ik kon het nog niet alleen functioneel draaien, daar was ik nog te kort voor daar. 

Het is goed dat je dat van jezelf weet, heel goed zelfs.

Chantal: Dat zei mijn chef ook: "weet je, ik zou je heel graag wil behouden, maar mijn collega’s kunnen je niet meer de begeleiding bieden die je nodig hebt, dan zou ik ieder dag moeten gaan werken."

Had dat met de bezuiniging te maken?

Chantal: Dat had inderdaad een stukje met bezuiniging te maken.

Maar dat was een teleurstelling en hoe is het daarna gegaan?

Chantal: Ik ben terug gegaan naar Margraten, terug bij Radar, bij het dagcentrum Margraten, we hebben daar een dagbesteding gehad.

Je was toch wel down, teleurgesteld.

Chantal: Jammer ja, ik had in eerste instantie zoiets, ik ga niet meer terug. Uiteindelijk ben ik weer terug gegaan omdat mijn chef er eigenlijk niks aan kon doen. Mijn chef wou me heel graag houden en het hoofd ook, ik ben voor de oudjes waar ik goed contact mee had, waar ik een zwak voor had terug gekomen. Toch nog afscheid genomen, ze voor de laatste keer gezien. Ik had heel veel moeite met een vrouwtje, die was daar op de dagopvang. 

Je had daar een speciale band mee?

Chantal: Ja, zij was een keer gevallen en die riep en niemand hielp haar en ik stond in de keuken met de deur open. Ben ik haar gaan helpen, het vrouwtje zei, ik kan wel opstaan maar ik heb even steun nodig, later bleek dat ze niet mocht opstaan omdat ze een gebroken heup had. Er had iemand moeten komen met een brancard. Ik heb een zwak gekregen voor dat vrouwtje. Toen ik haar vertelde dat ik ermee ging stoppen, dat ik afscheid kwam nemen, zag ik het verdriet bij haar. 

En bij jezelf?  

Chantal: Ja. Laatst was ik daar een keer op bezoek, dat was met het mini preuvenemint, kwam dat vrouwtje gelijk, oh leuk dat je bent gekomen, ben je er weer en meteen knuffelen. Het was heel leuk!

En nu? Ik heb het idee dat je nu gelukkig bent met wat je aan het doen bent, op de plek waar je werkt.

Chantal: Ik vind het wel leuk hier, maar ik zou niet mijn hele leven hier willen werken. Ik wil uiteindelijk betaald werk gaan doen, want dit is geen betaald werk dat ik doe op het hoofdkantoor.

Ja daar ligt er nog een uitdaging.

Chantal: Sowieso, ik blijf knokken. 

Dat is heel goed dat je niet bij de pakken neer blijft zitten. 

Chantal: Jij bent de enigste met echt goed contact waar ik me veilig bij voel, jij bent een van de uitzonderingen, waaraan ik dingen kan vragen, wil je of kun je dat doen of hoe denk jij erover. Ik kan mezelf bij je zijn omdat mijn ouders je kennen vanuit de café, waar ik van kleins af aan kwam en daarom voel ik me veilig bij je.

Dat is een heel mooi compliment, als je je bij iemand veilig voelt dan vertrouw je iemand. Dank je.

Chantal: Bedankt voor het interview en voor je tijd.

Ik wil nog wat  zeggen voordat je stopt. Ik wist niet wat ik van het interview moest verwachten. Wat ik heel erg goed van je vind is dat je privé vragen stelt, wel zorgvuldig en ik zie dat je echt nieuwsgierig bent, dat je wou willen weten goh, wie ben je nu eigenlijk ook op dat vlak. Dat siert je wel, je durft het te vragen, daar ben ik blij mee. Ik vond het een heel menselijk interview.

Chantal: Dank je!

   najaar 2015 interview Chantal Kieboom


Reacties (0)

Reactie toevoegen +