3 nieuwe directeuren bij Radar

interview door cliëntenweb (deel 3)

Mariska: Is het lastig om zo'n organisatie runnen?

Zo ja? Wat vinden jullie lastig?

Elvira: Ja en nee. Ja: ik vind het moeilijk omdat we nieuw zijn. Je weet niet altijd precies waar je in stapt. Ik ben vorige week naar de Efteling geweest voor drie dagen. Dat was hartstikke leuk. Dan ga je een attractie in, waarbij je denkt dat het leuk is. En dan zit je erin en dan denk je dat het toch wel een beetje eng is. Nou, dat gevoel heb ik soms ook binnen Radar. Het is soms moeilijk, maar het is ook vaak heel erg leuk. 

Henry: Ik moet ook vaak op het werk improviseren.

Peter: Ik vind het niet eens lastig, ik vind het vooral leuk.

Geintje! Het is af en toe heel erg lastig. Er komt een heleboel bij elkaar. En ik doe het niet alleen. Dan moet je toch keuzes maken? Iedereen neemt zichzelf mee naar het werk. En ik vind dat als je leiding geeft, je daar ook oog voor moet hebben.

Maar soms zijn situaties van mensen echt lastig. Dan probeer je het goed te doen. En soms lukt dat niet. Dat maakt het ook lastig. Maar alles wat lastig is, is wel heel gek wat ik zeg, vind ik wel leuk. Van mij mag het best lastig zijn.

Als het lastig is probeer ik juist iets te bereiken en als het lukt met mensen dan kan ik echt genieten, ben ik gewoon blij van binnen. Ook weet ik dat ik mensen zal teleurstellen, dat is helaas niet te voorkomen. Dus lastig, maar ook gewoon leuk.

Jeroen: Wat ik heel belangrijk vind voor cliënten, medewerkers en mezelf is dat men altijd aan het leren is. En tijdens het leren en ontwikkelen kom je soms lastige momenten tegen. Die horen er ook een beetje bij. Ons werk is nooit af, want de ondersteuning van cliënten kan altijd beter. Er zijn altijd wel dingen te verbeteren. Altijd is er wel een cliënt die een droom heeft die hij/zij wil verwezenlijken.

Het geven van betere ondersteuning is nooit af. Ik heb mijzelf ook wel eens de vraag gesteld “wat als we heel veel geld zouden hebben?”. Zou het dan minder lastig zijn? Ik denk van niet. Sommige dingen worden gemakkelijker als we heel veel kunnen doen. Maar dan is nog niet alles opgelost, want heel veel dingen koop je niet met geld. Hoe krijg je dan nog steeds begeleiders en deskundigen die weten waarover ze het hebben en die weten hoe ze moeten omgaan met iemand met een verstandelijke beperking? Zo iets koop je niet alleen met geld. Maar er zijn nog veel andere dingen belangrijk; het is nooit helemaal af. Je moet soms stil staan bij wat je allemaal hebt bereikt.

Chantal: Zouden jullie de plannen en visie willen delen die jullie voor ogen hebben? Wat gaat het worden? Wat willen jullie zelf zien?

Henry: Ze zijn niet simpel. Succes!

Elvira: Wat wij eigenlijk willen is, op alle fronten weer gezond worden (we zijn financieel niet helemaal gezond). Ook moet er genoeg oog en oor voor jullie zijn als cliënten. Zodat er dingen gedaan kunnen worden, die jullie heel graag willen. Of het nou dromen zijn of idealen. De medewerker wil ook net als andere mensen graag gehoord en gezien worden. Als we dat geregeld hebben, dan ben ik erg blij; dan slaap ik ook wat beter.

Peter: We hebben al paar dingen gezegd voor volgend jaar. De cliënten en de medewerkers vormen het huishoudboekje, zoals wij dat zo noemen. Juist het op orde krijgen van dit huishoudboekje wordt een heel grote uitdaging.

We kijken ook naar buiten; dat is de hoofdlijn van Radar voor volgend jaar. Alles wat we doen, past daarin.

Jeroen: Laatst hebben we met z’n vieren voor teamcoaching, 24 uur bij elkaar gezeten: Monique Heffels, Elvira, Peter en ik en een coach erbij. We zijn toen ook naar buiten gelopen; het was mooi weer en de zon scheen. We konden goed nadenken. We gingen op een grasveld liggen op onze rug, met onze hoofden als een kruis tegen elkaar. De coach stelde ons toen de vraag hoe Radar in onze dromen er uit zou zien in 2025. We hebben veel dingen genoemd: dat cliënten zelf mogen kiezen hoe hun woning er van binnen uit ziet, op welke plek ze willen wonen, dat er meer keuzevrijheid is.

Dat we hebben gedroomd dat cliënten meer in de maatschappij zouden kunnen meedoen. We willen ook dat iedereen gerespecteerd wordt zoals hij is, dat iedereen gelijk is; dat gaat over gelijkwaardigheid, b.v. je bent niet minderwaardig als je een verstandelijke beperking hebt.

Chantal: Dus in de toekomst moeten cliënt en personeel één zijn, als gelijkwaardig kunnen samenwerken. 

Jeroen: Iedereen heeft natuurlijk een andere rol, maar daarnaast is iedereen gelijkwaardig binnen Radar.

Peter: Een medewerker heeft een andere rol dan de cliënt; daar moet je naar kijken. Hierbij is het van belang hoe je als mens handelt en onbevooroordeeld naar anderen kijkt.

    tekstverwerking Erwin Hoenjet

 interview Chantal Kieboom

   video/foto Elke Slangen

  interview Mariska Snel

  interview Henry Verbroekken

  interview Robert van Deyl

oktober 2019


Reacties (0)

Reactie toevoegen +