Mexico
Vandaag bezoek ik samen met hoofd Dennis het team aan de Schanserweg in Landgraaf. Ik ben er al voordat de vergadering begint.

 

Op het terras bespreekt begeleider Nicky met Sonja haar vakantie. Ze heeft een paspoort nodig, want ze gaat naar Mexico. Later in de vergadering legt het team me uit, dat er sinds kort voor deze persoonlijke begeleiding van cliënten meer tijd beschikbaar is. Dat komt door een wijziging van de organisatie. In plaats van drie zijn er nu nog slechts twee groepen. Dat bespaart tijd in het rooster, die vrijkomt voor persoonlijke begeleiding. Elk van de teamleden heeft zo ruimte om de functie van persoonlijke begeleider voor één of meer cliënten te vervullen. Sjaak coördineert en ondersteunt als begeleider C.

 

Met het team bespreek ik enkele resultaten van het vorige jaar. Nauwelijks ziekteverzuim, een prima financieel resultaat, maar wel een relatief lage score van oudertevredenheid. Hier blijkt een wereld aan betekenis achter te liggen. Het team is het afgelopen jaar vernieuwd. Dat is heel goed geweest, maar daardoor was het wel een moeilijke periode. De wisseling in medewerkers was niet alleen voor cliënten en ouders wennen, maar ook voor het team zelf. Er is keihard gewerkt om de voorziening draaiende te houden.

 

“De rust is weer terug”, typeert Manon de huidige situatie. ”We gaan nu weer aan de inhoud van de zorg bouwen”, vertelt Sjaak. Ook het gebouw zelf krijgt een impuls. Één van de centrale woonkamers krijgt een facelift. Mogelijk komt er dagbesteding op locatie, zodat verschillende cliënten beter tot hun recht kunnen komen.

 

Verder bespreekt het team de dagelijkse dingen. Van “wat spreken we af over de registratie van bonnetjes” tot “hoe stimuleren we deze cliënt tot betere hygiëne”. Ik complimenteer hen: het gesprek is positief en opbouwend, ieder heeft zo z’n verantwoordelijkheid en pakt die op. Het is een team dat midden in de opbouwfase zit. “Jullie gaan ongetwijfeld het komend half jaar nog een geweldig mooie groei doormaken”, zeg ik met waardering.